A message to English-speaking visitors

*Dear visitor, my blog has moved! Please join me at my new location*

Hi there, my dear English-speaking friend! It’s great to meet you! :)

You probably followed the link in the Speedhugging post on Steve Pavlina’s blog to this site. For which I thank you!

Unfortunately this blog (Growth for Beginners) is completely in Dutch, except for this post. I’m from Belgium and there aren’t enough blogs about personal development in Dutch, so I decided to blog in my native language. Which is something I sometimes regret, because now you won’t be able to read my posts.

I might change this later on, but not for now. (edit: Ranga suggested I add a Google Translate link so you can read this blog in English. As you’ll notice, the translation is not perfect, but you should be able to get the basic idea. As Matt suggested, I’ll probably translate some articles and I’ll add some new posts in English, probably in a different section)

In the meantime, I wish you all the best in the world and good luck with speedhugging! I’d love to hear about your results. :)

**hugs**

Daan

(edit: I’m incredibly grateful for being linked by Steve, of course. He’s a really awesome guy! If you like his stuff, be sure to check out Karen Bell’s blog, Words of Wisdom for Inner Peace. She’s been writing great articles for a while, and now she started creating these amazing video blogs. Scroll down a bit further to view the first one. There’s also already a new one at her blog. In English. ;))

Geplaatst in Personal development | Tags: , | 6 reacties

De verhuis is gebeurd!

Inderdaad, vanaf nu vind je Groeien Voor Beginners terug op http://www.groeienvoorbeginners.be! Je wordt normaal gezien ook automatisch doorverwezen als je naar https://deblogvandaan.wordpress.com gaat. Dit zal niet eeuwig blijven duren, dus als ik tussen je Favorieten stond, waarvoor veel dank, pas dan die link even aan.

Ik vermoed echter dat je alleen dit bericht gaat kunnen lezen als je mij via een RSS-lezer volgt, waarvoor evenveel dank! De RSS-link van deze site verandert nu wel in http://feeds.feedburner.com/GroeienVoorBeginners. Wil je dus updates in je RSS-lezer blijven ontvangen, abonneer je op deze link.

Maar kom zeker ook even kijken op mijn mijn nieuwe stek en geef je mening over mijn nieuwe design, of zeg gewoon hallo. :)

Tot op de nieuwe site!

Geplaatst in Bloggen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Dit is de laatste post…

… die ik hier zal schrijven. Want ik ben druk bezig met de verhuis naar een eigen host! :)

Dat betekent heel binnenkort een nieuw design op basis van Thesis, een nieuwe domeinnaam en nog veel andere leuke dingen.

Eigenlijk had ik ondertussen al verhuisd moeten zijn. Maar er kwamen enkele onverwachte uitdagingen tussen. Dat komt vooral omdat ik niet zo heel veel weet van webdesign.

Er is een verschil tussen dingen niet weten en niet weten dat je dingen niet weet. In het laatste geval ben je nog verder van huis. In die laatste categorie val ik vaak op webdesigngebied. Maar ik leer bij. Het wordt me steeds duidelijker dat ik veel dingen niet weet en wat die dingen precies zijn. ;)

Hoe dan ook, ik werk hard verder. Binnen enkele dagen (of morgen al?) vind je mij terug op een nieuw, nu nog onbekend (maar toch voor de hand liggend) adres. En iedereen is welkom!

Geplaatst in Bloggen | Tags: , | 8 reacties

7 manieren om je bezoek aan de Boekenbeurs nog leuker te maken zonder een boek te kopen

Zaterdag ging ik voor de eerste keer naar de Boekenbeurs. Het was een fantastische dag en dit had eigenlijk weinig met het kopen van boeken te maken. Wil je ook zo’n prachtige ervaring, dan zijn hier een paar tips om je volgende Boekenbeurs nog interessanter te maken!

Je kunt de meeste tips ook toepassen op andere evenementen, dus zelfs als je niet naar de Boekenbeurs gaat, lees dan gewoon door.

Kleine noot: Ik heb wel een paar boeken gekocht, maar zoals je zult merken, had dat zelfs niet gehoeven.

1. Vraag iemand mee die je nog nooit hebt gezien of ontmoet

Ik wist al dat ik wou gaan, maar ik wist nog niet met wie. Toen zag ik plots op Facebook dat Jan van Coach Jan van plan was om een aantal interessante lezingen bij te wonen. Dus besloot ik met hem af te spreken. Ik had Jan daarvoor nog nooit gezien, maar uit zijn artikels en enkele korte online gesprekken leidde ik af dat het wel een sympathieke kerel was. Dat was maar half juist. Hij was nog veel sympathieker dan ik had gedacht. :)

Door het gezelschap van Jan en de leerrijke en interessante gesprekken die we met elkaar voerden werd de dag dus nog veel aangenamer.

Wie van je online contacten kun jij meevragen naar de volgende Boekenbeurs? Of een muziekfestival? Of gewoon de film?

Het moet zelfs niemand zien die je nog nooit hebt gezien, je kunt ook iemand meevragen die je wat beter wilt leren kennen. Of je gaat alleen, en je leert daar iemand kennen. :)

2. Leer iets bij door naar een lezing te gaan

Elke dag zijn er panelgesprekken waarin auteurs over een bepaald thema praten. Op die manier leer je zowel de auteurs als de inhoud van hun nieuwste boek beter kennen.

Tijdens een sessie over positief denken luisterde ik naar Inge Rock (Je wordt wat je denkt), Lida van Doorn (Overtuigen door uitstraling) en Jan Rutten (Word wie je wil). Afwisselend ging het gesprek over onderwerpen zoals bewustzijn, persoonlijkheid en uitstraling. Best wel interessant, al was de tijd vrij kort om diep in te gaan op de verschillende boeken.

Daarna haastten Jan en ik ons naar een andere sessie, die een kwartier daarvoor al begonnen was, nl. Het mysterie van een gelukkig leven. Deze sessie leek nog interessanter dan de vorige en vooral filosoof Anton de Wit en dromenvolgster Esther Jacobs staken er voor mij bovenuit.

Anton nieuwste boek is “Het mysterie. De echte weg naar wijsheid en geluk“. De kaft van dit boek knipoogt naar die van The Secret om eventuele fans daarna een koude douche te geven. Het gaat erover dat mensen die op zoek zijn naar wijsheid en spiritualiteit zich vaak in de luren laten leggen door charlatans die De Waarheid weten. Anton toont daarentegen aan dat een goed en gelukkig leven vooral te maken heeft met een spiritualiteit van alledag, met oog voor de medemens.

Esther Jacobs schreef het boek “Wat is jouw excuus?” met als prachtig ondertitel: “Geen geld, geen baan, geen tijd, geen probleem!”. Esther heeft inderdaad geen job, geen relatie, bijna geen geld, geen pensioen en geen rijke familie of andere zekerheid. Maar toch reisde ze de wereld rond, zamelde ze miljoenen euro’s in voor goede doelen, woont ze op een tropisch eiland en werkt ze slechts enkele maanden per jaar. Wil jij dit ook? Dan laat ze in dit boek zien dat er geen enkel excuus is om deze of eender welke andere droom te bereiken.

3. Spreek je idolen aan

Hou je van boeken, dan zijn er waarschijnlijk een paar auteurs die hoog in je aanzien staan. Signeren deze op de Boekenbeurs, dan is dit een ideale gelegenheid om ze in levende lijve te ontmoeten. Je kunt ze aanspreken, vragen stellen of gewoon een knuffel geven. Alles kan. :)

Zelf wist ik niet wie er op zaterdag zou signeren, dus verraste de aanwezigheid van de Belgische beursexpert Paul D’Hoore mij lichtjes. Onder zijn zakelijke uiterlijk gaat best wat humor schuil en dat waardeer ik wel. Omdat ik de meeste van zijn boeken al heb vroeg ik of gewoon een foto met hem mocht nemen. Hiernaast zie je het resultaat.Paul D'Hoore & Me

Hij kon er ook mee lachen toen ik zei dat ik heel wat geld had verdiend op de Beurs door zijn advies *niet* te volgen. :)

Van Esther Jacobs was ik op heel korte tijd een fan geworden, dus sprak ik ze na haar panelgesprek even aan. Ze moest al snel vertrekken want even later zou ze signeren op de beursvloer. Dus kocht kocht ik iets later haar boek om het dan te laten signeren. We praatten even over onze dromen, die van Esther is dat haar boek in het Engels verschijnt, en we gingen uit elkaar met een knuffel. :)

Tip: Als je eerst met een auteur te praat, voor je je boek laat signeren, dan kan die auteur een veel persoonlijkere boodschap erin schrijven.

4. Spreek een paar auteurs die je niet kent aan

Waarom niet gewoon op een auteur afstappen die je absoluut niet kent? Of waarvan je nog niet eens weet welke boeken die heeft geschreven? Je komt zo nog voor verrassingen te staan. Kies bij voorkeur een auteur waarvan je denkt dat er niet veel mensen mee praten.

Zo kwamen we uit bij Johan Nowé, een professor op rust die net het boek De Vikingen achterna. Wat de runen ons vertellen” had geschreven. Johan had onderzoek gedaan naar het runenschrift van de Vikingen en had zo veel meer inzicht gekregen in het leven van de Noormannen. Zo blijken de Vikingen helemaal niet de barbaren geweest te zijn zoals wij ze kennen. Ze voerden wel oorlog, maar welk volk deed dit niet in de Middeleeuwen? Hij vertelde nog veel dingen die ik niet wist, onder andere dat Byzantijnse keizers in Constantinopel Vikingen als lijfwachten hadden, dat ze de stad Dublin hadden gesticht en dat ze als eerste Noord-Amerika (en om precies te zijn, Canada) hadden ontdekt.

Ik vond het spijtig dat ik zijn boek niet kocht (zie iets verderop waarom) maar wenste hem toch veel succes.

Ook spraken Jan en ik even met Christiane Beerlandt, een op zijn minst opmerkelijke schrijfster. Ze heeft al meer dan 22 boeken op haar naam staan, onder ander het meer dan 1000 pagina’s tellende “Sleutel tot zelf-bevrijding” waarin Christiane de psychologische oorsprong van zo’n 1100 ziekten blootlegt. Uniek is dat ze dit doet zonder zich te baseren op bestaande teksten of onderzoek. Ze schrijft al haar boeken vanuit een dieper ‘weten’. Ook heeft ze “De hoorn des overvloeds” geschreven, over de psychologisch en symbolische betekenis van een 300-tal voedingsmiddelen. Boeken om best met open geest te benaderen. :)

Tenslotte nog een gesprekje gehad met de voor mij onbekende, maar achteraf zeer sympathieke blijkende Geert Kimpen. Geert schreef onder andere “De kabbalist“, een roman à la “De Alchemist”, maar dan met inzichten uit de Kabbala. Jan had al één van zijn boeken gelezen en heel synchronistisch werd ik twee weken geleden nog uitgenodigd om een conferentie over Kabbalistische psychologie in Utrecht bij te wonen. En dan stoot ik ‘toevallig’ op deze Geert Kimpen. Om deze redenen (en ook om zijn grootste droom was dat ik zijn boeken zou lezen :)) kocht ik zijn nieuwste boek “Stap voor stap“. Hij kreeg natuurlijk ook een knuffel.

5. Leer grenzen te stellen

Ik heb gigantisch veel boeken in huis die ik nog wil lezen, iets waar sommige mensen zich misschien in herkennen. Dus besloot ik om maximum één of twee boeken te kopen.

Het was extreem moeilijk om me aan deze regel te houden. Als ik mij gewoon liet gaan, had ik een paar tientallen boeken gekocht. Uiteindelijk zette ik toch een klein stapje over de grens en kocht ik in totaal drie boeken. De laaste was de klassieker “De alchemist” van Paulo Coelho. Deze en “Stap voor stap” kostten beiden maar 12,5€, dus samen was dit eigenlijk de prijs van maar één (iets duurder) boek. Als ik er zo over nadacht was het weer ok om drie boeken te kopen.

Dus niet de nieuwste van Malcolm Gladwell, “Wat de hond zag en andere verhalen” en niet het laatste nieuwe boek van David Allen, “Ready for anything“. Toch trots op mezelf. :)

6. Probeer eens iets nieuws

Je hebt bijna overal de kans om iets nieuws te proberen, als je er maar voor openstaat. Ik probeerde even de BeBook, een toestel om elektronische boeken te lezen. Alhoewel ik uitkijk naar de opkomst van ebook lezers, was ik niet echt onder de indruk van dit toestel. Het display ziet er wel mooi uit en er zijn voordelen verbonden aan het apparaat, maar het omslaan van pagina’s duurt te lang en is voor mij al een reden om het toestel niet te kopen. Zelf kijk ik eerder uit naar de Amazon Kindle. Maar eerst ga ik mijn ‘ouderwetse’  boeken uitlezen.

Wijn is niet mijn ding. Vroeger heb ik wel eens een paar keer wijn gedronken, maar ik vond het altijd te zuur. Daarom bleef ik er de laatste zes, zeven jaar van weg. Toen ik dit vertelde aan auteur die een boek over Belgische wijnen had geschreven, liet hij me een iets zachtere smakende witte wijn proeven. Deze viel eigenlijk wel mee. Niet echt iets volledig nieuws, maar het was toch een kleine stap voor mij om de wijn te proberen.

7. Vind de man of vrouw van je dromen

Ok, dat is niet gebeurd. :)

Maar de Boekenbeurs is wel een ideale plek om een potentiële partner te vinden. Als je ziet dat er iemand naar bepaalde boeken kijkt of bepaalde boeken vasthoudt en jij vindt die boeken ook interessant, dan heb je al een mooi gemeenschappelijk kenmerk. Plus, je hebt onmiddellijk iets om over te praten. Ik word in ieder geval al enthousiast als ik een vrouw zie met een boek van Paulo Coelho in haar handen. ;)

Je moet hem of haar wel durven aan te spreken, uiteraard. Maar waarom zou je dat niet doen? Wat heb je te verliezen?

Conclusie

Een prachtige dag. Ik kijk uit naar volgend jaar. Misschien vraag jij mij dan wel mee? ;)

Geplaatst in Boeken, Personal development | Tags: , , , | 11 reacties

Hoe Zeven Dagen in Las Vegas op Nog Veel Andere Manieren Mijn Leven Veranderde

Ok, de laatste post over hoe de Conscious Growth Workshop me heeft veranderd. Beloofd. ;)

Deze keer ga ik in op een paar uiteenlopende veranderingen in mijn leven.

Afscheid van Maasmechelen

Tot voor kort woonde ik nog bij mijn ouders in Maasmechelen, ook al wilde ik al een tijdje verhuizen. Maar om verschillende redenen was dat er nog niet van gekomen.

Angst voor het onbekende was één van die redenen. Tegelijkertijd voelde ik me nog sterk verbonden met thuisgemeente. Ik was er opgegroeid en de meeste van mijn vrienden woonden er. En tenslotte was ik ook niet echt op zoek naar een nieuwe plek om te wonen. Dan is de kans klein dat je ineens verhuist.

Maar vier dagen nadat ik terugkwam, verhuisde ik naar Antwerpen. Hoe is dat er dan wel van gekomen?

Ik zag het zelf niet aankomen, maar toen ik terugkwam in België bleek het contrast tussen Las Vegas en mijn thuisomgeving ongelofelijk groot te zijn. Weg vriendengroep die mijn interesses deelde. Weg constante positieve steun van iedereen rond me. Weg verantwoordelijkheid om zelf te moeten kiezen wat ik elke dag at en niet at. Terug mijn oude omgeving, dezelfde plaatsen en personen die opnieuw oude, slechte gewoontes opriepen. Dat wou ik niet meer.

Ik wou veranderen. Ik wou iets nieuws. Ik wou blijven groeien.

Daarom stelde ik een dag na mijn terugkomst aan een ex-vriendin voor om bij haar in te trekken. En wonder boven wonder, ze stemde hiermee in! Op donderdag kwam ik dus terug en de maandag erop verhuisde ik naar Antwerpen.

Hier woon ik nu al drie weken en ik ben immens gelukkig met deze beslissing. Antwerpen is een veel grotere en meer internationale stad en dat spreekt me aan. Ook de centralere ligging is mooi meegenomen. Daardoor kan ik makkelijker nieuwe mensen kunnen ontmoeten, iets waar ik al volop mee bezig ben.

Het valt wel me op dat er hier niet zoveel mensen lachen op straat. Maar kom, ik ben pas hier, dat kan nog even duren. ;)

Geen cannabis meer

De laatste weken voor Vegas zat ik nog altijd in het patroon van een paar dagen (of langer) blowen en dan weer een periode niet blowen. Maar die periodes van niet-blowen werden steeds korter. Dat ging niet de goede kant op.

De dag dat ik terugkwam heb ik nog een laatste keer weed gerookt. Dat is nu weer zo’n 27 dagen geleden. Ik heb moeten checken, want zo goed houd ik het tegenwoordig niet meer bij.

Die bijna vier weken zijn omgevlogen, veel sneller dan de vorige keer dat ik 30 dagen stopte met blowen. De behoefte is voor het grootste deel verdwenen. Niet volledig, maar ik denk er tegenwoordig bijna niet meer aan.

Het is veel gemakkelijker om niet te blowen sinds ik verhuisd ben. Bij mijn ex rookte ik vroeger sowieso al zelden of nooit. Zij blowt zelf ook niet en ik ken hier geen andere mensen die weed roken. Nederland ligt ook verder weg vroeger. Maar als ik zou willen blowen, zou dat me niet tegenhouden om er naartoe te rijden.

Verhuizen, altijd een goede tip als je wilt stoppen met blowen. ;)

Is het nu dan voorgoed gedaan? Waarschijnlijk wel. Ik ben meer overtuigd dan ooit dat ik nooit meer zal blowen. Al was ik de eerste paar weken toch net een paar procenten zekerder. Ik zie het voorlopig in ieder geval niet meer gebeuren.

Nieuwe mensen ontmoeten

Sinds ik terugben, ontmoet ik steeds meer en steeds vaker nieuwe, interessante mensen. En dit soms op de meest onverwachte plaatsen. Zo ontmoette ik een paar weken geleden iemand in comedy cafe The Joker en binnen een paar minuten ging het gesprek over onze dromen, Paulo Coelho en mediteren. Dit was gewoon gewoon iemand die ‘toevallig’ aan mijn tafel was komen zitten. Nu zijn we vrienden op Facebook.

Vorige week liet Laura een comment achter op mijn blog en voor ik het wist had ik er weer een vriendin bij. Ze vertelde me dat ze naar WordcampNL zou gaan, de eerste bijeenkomst voor WordPress gebruikers in Nederland. Dat was in Utrecht, op een uur en een kwartier rijden van Antwerpen, dus daar moest ik wel naartoe gaan. Daar ontmoette ik weer veel interessante mensen. En zo werd ik uitgenodigd voor Twoooze, een maandelijkse informele bijeenkomst van Antwerpse web professionals. Dat is voor morgen, benieuwd wie ik daar zal ontmoeten. :)

Zelf ben ik ook socialer dan ooit. Ik ging zondag voor het eerst alleen naar The Joker en het was mijn bedoeling om me daar bij een aantal mensen die ik niet kende te zetten. Dit zou ik vroeger nooit hebben gedaan. Maar ik wist dat het zou lukken. Dus ik vroeg gewoon aan een groepje of de lege stoel aan hun tafel bezet was en zette me neer. Een heel geslaagd experiment en hierdoor leerde ik weer een aantal mooie mensen kennen.

Ook spreek ik meer mensen aan op straat, in de supermarkt, gewoonweg overal. Na mijn ervaringen in Las Vegas is dit allemaal gemakkelijker geworden.

Gezonder eten

Dat mijn voedselneofobie zo goed als verdwenen is, daar had ik al over geschreven. Maar ook daarbuiten eet ik tegenwoordig veel gezonder. Ik eet veel meer fruit, drink meer smoothies en vooral, veel minder cola.

Vroeger dronk ik namelijk makkelijk een liter cola (of meer) per dag. Maar het was tijdens de workshop al opgevallen dat ik twee dagen na elkaar gewoonweg geen cola had gedronken. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat dat nog eens was gebeurd. Ook in België zijn er tegenwoordig dagen waarop ik het bruisende suikerwater aan de kant laat staan. Soms gebeurt dit zelfs onbewust en valt dit me pas ‘s avonds op. Altijd een aangename verrassing!

Een andere vooruitgang is dat ik vorige week mijn eerste vleesvervanger in België heb gegeten. Een gepaneerde sojafilet van Alpro Soja. En dat viel best goed mee. In tegenstelling tot de vorige keer wist ik nu dat het geen vlees was, maar toch vond ik het lekker. Ik ga zeker nog een paar andere vleesvervangers proberen in de toekomst.

Waar ik nu woon, staat er trouwens geen frietketel. Een grote aanpassing voor mij, maar ik raak eraan gewend. ;)

Meer van alles

Voor de rest ervaar ik steeds meer van alles dat goed is. Meer motivatie, meer geluk, meer focus en meer actie. Dat laatste kon ik wel gebruiken. Toch blijft er nog nog heel veel potentieel over. Dat zal ik met plezier benutten in de komende weken en maanden. Let maar op! ;)

Geplaatst in Eten en drinken, Mezelf, Personal development, Verslavingen | Tags: , , , , , , , | 7 reacties

Hoe Zeven Dagen in Las Vegas Mijn Leven Veranderde: De Strijd Tegen Voedselneofobie

Ik heb al eerder geschreven dat ik last heb van voedselneofobie, waardoor mijn mijn dieet relatief beperkt is. Samengevat komt het er bij voedselneofobie op neer dat je bang bent om bepaalde dingen te eten en vooral om nieuw voedsel te proberen. Deze post gaat over hoe ik hier tijdens de Conscious Growth Workshop mee ben omgegaan en over de enorme vooruitgang die ik heb geboekt op dit gebied.

De eerste dagen op eetgebied

Ik had niet specifiek het doel gesteld om in Las Vegas heel avontuurlijk te zijn op eetgebied. Ik wou wel gezond of gezonder eten, maar ik had geen idee wat dat precies zou inhouden. “We zullen wel zien”, dacht ik.

Tijdens de eerste dag (die voor het grootste deel uit vliegen bestond) waren mijn maaltijden vrij ongezond. Hoofdingrediënten waren een middagbezoek aan Wendy’s (McDonald’s kloon) en een nachtelijk bezoek aan de original McDonald’s zelf. Dat laatste bezoek viel trouwens enorm tegen. De Chicken Selects (reepjes kip, in België en Nederland nog niet te verkrijgen) waren enorm droog en smaakten naar karton.

Dag twee was iets gezonder, maar niet zo heel veel. ‘s Middags bezocht ik, samen met mijn meegereisde vriend het all-you-can-eat buffet van ons casinohotel. Niks speciaal gegeten hier, vooral spek en eieren. Die avond aten we bij Toby Keith’s I Love This Bar & Grill, een keten van restaurant met een country thema. De grootte van porties was opvallend. Dat en het feit dat de drank werd geserveerd in grote bokalen waar we hier normaal gezien fruit in bewaren. ;)

Nog later op de avond, tijdens de pre-meeting van workshopbezoekers probeerde ik dan toch iets nieuws, een chai latte. Chai is het Indiase woord voor thee, maar dat wist ik toen nog niet. Ik vroeg gewoon aan de koffieverkoopster wat haar favoriete drankje was en nam dat dan. De chat latte was vrij zoet en smaakte naar kaneel. Kaneel vind ik wel lekker, maar een warme drank met deze smaak was nieuw voor mij. Geen echte topper, maar ik zou het nog wel eens kunnen drinken.

Vanaf de derde dag ben ik wel gezonder gaan eten. Tijdens de middagpauze ging ik met een groepje naar het Go Raw Cafe, een restaurant waar enkel raw food te verkrijgen is. Tijdens een heerlijke fruitlunch met een versie smoothie probeerde ik daar een paar nieuwe fruitsoorten, nl. kanteloep, honey dew meloen en concorddruiven. Fruit is nooit echt moeilijk voor mij geweest, dus dit was geen grote uitdaging.

Die avond ging ik naar het Red Velvet Cafe. Wat er daar precies gebeurde, kun je lezen in Hoe Chicken Curry Mijn Leven Veranderde.

Het keerpunt

Na het Red Velvet avontuur voelde het alsof er iets was veranderd. “Als ik sojakip lekker kan vinden, dan zijn er misschien nog veel andere dingen die ik ook lekker vind. Maar daar ga ik nooit achter komen, tenzij ik ze probeer.” Dus nam ik me voor om zoveel mogelijk nieuwe dingen eten. Uiteindelijk heb ik in totaal meer dan 20 nieuwe voedselwaren geprobeerd op vijf dagen tijd. Ik ben er zelf nog van onder de indruk. ;)

Dag vier begon met een banaan als ontbijt. ‘s Middags ging ik terug naar het Go Raw Cafe om me daar opnieuw tegoed te doen aan vers fruit en een verrukkelijke smoothie, deze keer met tropische vruchten.

Die avond kwam de eerste echte grote uitdaging. We gingen naar Penn & Teller en als extraatje mochten we voor de helft van de prijs gaan eten in een Indiaas restaurant in hetzelfde casino waar de twee optraden. Ik was nog nooit naar een Indiaas restaurant geweest en het vooruitzicht was vrij beangstigend. Maar gezien de goede ervaringen van de dag ervoor besloot ik go-with-the-flow-gewijs toch mee te gaan. De gerechten op de menukaart waren Chinees voor mij, dus was ik blij toen de ober ons aanraadde een mix van verschillende schotels voor ons gezelschap te nemen. Dan zal er altijd iets zijn dat ik lust, dacht ik. En dat klopte ook! Dus voor de eerste keer ooit probeerde ik:

Vindaloo: Heel pittig lamsvlees. Geen favoriet van mij. Ik ben eigenlijk sowieso geen fan van lamsvlees, maar de smaak viel wel mee.
Chicken tikka masala: Een curry gerecht, met stukken kip in een rode, romige gekruide tomatensaus. Dit vond ik best lekker.
Tandoori Chicken: Kip Tandoori in het Nederlands. In yogurt gemarineerde, gekruide stukken kip. Zeer smakelijk, ik krijg er terug zin in terwijl ik erover schrijf.
Naan: Soor van plat brood. Viel ook goed mee.

Dit alles at ik samen met wat rijst en waarschijnlijk groenten, maar dit weet ik niet zeker meer. In ieder geval kan ik dit een zeer geslaagde ervaring. Ik had niet verwacht dat het zo goed zou meevallen, dus absoluut weer een groeimoment.

De voedselsluizen gaan open…

Tijdens de laatste dag van de workshop bezocht ik met een aantal anderen ‘s middags van het buffet van Harrah’s. Ik had er de voorbije dagen al een gewoonte van gemaakt om mijn tafelgasten in te lichten over mijn eetprobleem en de toen recente vorderingen. Dat zette mensen er vaak toe aan om mij nieuwe dingen te laten proberen. Waarvoor ik hen dankbaar was! Onder andere geprobeerd:

Sushi: Standaardsushi, je kent het wel: rijst en zalm, ingewikkeld in zeewier. Bijna een heel rolletje opgegeten! Viel beter mee dan verwacht, dus voor herhaling vatbaar.
Gepekelde gember: Roze, dun gesneden, beetje op zalm lijkende groente. Aparte smaak, maar toch een heel aangename ervaring. Kom je niet zomaar tegen, blijkbaar vooral in de Aziatische keuken. Soms worden er kleurstoffen voor een extra roze kleur toegevoegd en dat kan wel minder goed zijn.
Iets groens: Niemand wist precies wat het was. ;)

We gingen ‘s avonds naar Cirque Du Soleil, maar eerst moest er gegeten worden. Ik had besloten om me niet teveel in het restaurantkeuzeproces te mengen en op die manier belandde ik voor de eerste keer ooit in een Italiaans restaurant! Ik hou niet zoveel van pastabereidingen, dus heb ik deze restaurants altijd vermeden. Maar deze keer niet! Hoe dan ook, ik koos toch niet voor een pastagerecht, maar wel voor Chicken Marsala & aardappelen. (Is het al opgevallen dat ik van kip hou? ;)) Dit gerecht bestaat uit kippenborst in een Marsala wijnsausje met aardappelen, champignons en nog een paar andere groenten. De combinatie van de kip met wijnsaus en aardappelen was best smakelijk. Dit kan ik zeker nog eens eten in de toekomst. Nieuw voor mij:

Rode, groene en gele paprika: Ik had niet door dat het paprika was omdat het Engelse woord hiervoor pepper is. Ik dacht toen dus dat ik groene, gele en rode pepers aan het eten was. Eigenlijk vond ik ze allemaal niet zo lekker. Sommige zeiden dat ze paprika lekkerder vonden als het niet gekookt was, dus dat ga ik zeker ook eens proberen.

De champignons heb ik niet geprobeerd, maar dat zou ik niet lang daarna goedmaken.

…en blijven open na de workshop

De dagen na de workshop zaten ook nog vol met nieuwe eetervaringen. Op maandag ging ik voor de eerste maal ooit naar Chinees restaurant! Ook deze keer had ik geen flauw idee wat ik daar zou gaan of kunnen eten. Maar uiteindelijk waren er wel een aantal dingen die ik wou proberen. De keuze werd kip in citroensaus met rijst. Niet extreem avontuurlijk, maar de combinatie van kip en citroensaus was wel nieuw voor mij. Ik wist zelfs niet dat citroensaus bestond. Zonde, want eigenlijk is dit een hele lekkere combinatie. Nog nieuw gegeten hier:

Vegetarische loempia: Ik stond er weer niet bij stil dat ik een loempia at. Onder andere omwille van de Engelse naam (spring roll) en ook omdat ik me bij loempia’s fors uit de kluiten gewassen exemplaren inbeeld. Dit waren dus kleintjes. Uiteindelijk 4/5e van zo’n spring roll opgegeten. De smaak verraste me, veel beter dan ik had gedacht.

Een paar uur later belandde ik weer een in Aziatisch restaurant. Het was een blitzbezoek, want The Phantom Of The Opera begon 30 minuten later. Ik had niet veel honger dus ik snackte gewoon mee van de Edamame die iemand had besteld. Dit een bereiding van jonge, groene sojabonen die in de peul worden geserveerd. Een heel lekker en gezond tussendoortje! En weer smaakte dit veel beter dan ik verwachtte. Dat begon een patroon te worden.

En na Las Vegas?

De avond van mijn terugkeer zat ik bij vrienden en werd ineens kleine snoeptomaten op tafel gezet. Ik dacht niet na, sprong er als een een tijger op en stopte er één volledig in mijn mond. Ik had nog nooit daarvoor een tomaat gegeten en was niet voorbereid op de smaak die mijn papillen te verduren te kregen. Die tomaat kreeg dan ook al snel een nieuw plaatsje in de vuilbak. Maar het proberen op zich was toch een serieuze overwinning voor mij.

Toen ik een dag later een vriendin uitdaagde om eender wat uit de koelkast te halen, kwam de sadist in haar boven. Maar de grijze garnalen waarmee ze afkwam waren eigenlijk nog goed te eten. De tweede poging, oude kaas, was al meer geslaagd. Dat was toch minst smakelijke dat ik die week in mijn mond had gestopt. Jonge kaas schijnt milder van smaak te zijn, dus dat ga ik nog wel eens proberen. Maar eigenlijk is kaas niet zo gezond, dus is het niet zo erg als ik dit niet blijf eten. Zolang ik er maar niet bang voor ben.

Kaas en tomaat waren de meest ‘normale’ dingen die ik nooit heb durven te eten. Blij dat ik deze van mijn ingebeeld lijstje heb kunnen schrappen.

Verder nog gegeten sinds mijn terugkomst: witte kool, champignons (dan toch! Viel ook wel mee) en een paar dingen die ik vroeger ook wel zou hebben geprobeerd zoals een pikante groentensoep en de kiwibes. Ergens heb ik ook nog avocado gegeten, maar ik weet niet meer precies waar of wanneer. Ik weet wel dat dit geen topper was voor mij.

Voedselneofobie overwonnen?

Ja, ik heb de angst om nieuwe dingen te eten nu wel grotendeels overwonnen. Door alle ervaringen in Vegas heb ik het gevoel gekregen dat ik alles durf te proberen. Helaas betekent dit nog niet dat ik alles dat ik probeer ook lekker vind. Veel smaken zijn volledig nieuw voor mij en dan weten mijn smaakpappillen en ik niet precies wat we ervan moeten denken. Sommige mensen zeggen ook dat je bepaalde dingen verschillende keren moet proberen voor je ze leert waarderen. Dat ga ik dus doen!

Maar, ik moet wel zeggen dat ik in bijna alle gevallen de etenswaren apart heb geprobeerd. Combinaties van verschillende dingen die ik nog niet heb geprobeerd of niet lekker vind, dat is nog net een stap te ver. Eerst wil ik de aparte ingrediënten gewoon worden. Een broodje gezond zal je me dus nog niet zo snel zien eten. Maar zodra ik bepaalde nieuwe dingen gewoon ben, dan zal ik deze wel proberen te combineren.

Wat zeker hielp was het omgaan met de andere workshoppers. Zo goed als iedereen die ik daar heb leren kennen had een heel gezond dieet en door met zo’n mensen om te gaan, ga je zelf ook gezonder eten. De meesten waren zelfs vegetariër, veganist of raw foodist en iedereen had verhalen over hoe deze keuze hun leven in de positieve zin had veranderd. Daar ben ik zelf nog lang niet klaar voor, maar ik wil deze ooit deze diëten te proberen om te zien of ik dezelfde voordelen zal ervaren.

De volgende uitdaging: een gepaneerde sojafilet van Alpro Soja. Hij ligt al in de koelkast. Ik ben benieuwd.. :)

Geplaatst in Eten en drinken, Personal development | Tags: , , , , , , , , | 8 reacties

Hoe Chicken Curry Mijn Leven Veranderde

De geplande post over mijn eetervaringen tijdens en na de Conscious Growth Workshop begint gigantisch groot te worden. Dus splits ik er een stukje van af. Het is…

Tijd voor een verhaaltje!

Het is de avond van de eerste workshopdag. De meeste mensen hebben afgesproken om samen ergens te gaan eten. Ik ook. Ik heb besloten om met een stuk of 30 anderen naar het Red Velvet Cafe te gaan. Dit restaurant staat bekend voor zijn veganistische en rauwe gerechten. Veel mensen keken er al lang op voorhand naar uit om hier te kunnen eten. Ik niet. Vegetarisch, veganistisch of rauw voedsel? Absoluut niks voor mij! Ik ben bang voor de meeste groenten! Maar ik ben daar om te groeien. En ik wil o zo graag meer tijd doorbrengen met de mensen die gaan. Het gezelschap maakt het dus de moeite waard om de stap te zetten. Maar wat ga ik daar eten?

Goed nieuws! Ik hoor ineens dat ze daar ook gewoon vlees serveren. Een ideaal restaurant om je vleesetende vrienden meer naar toe te nemen dus. Dit komt wel goed, denk ik bij mezelf.

Daar aangekomen bekijk ik de menukaart. Er is weinig dat me aanspreekt. Maar ik heb wel honger. Mijn oogt valt ineens op chicken curry met rijst. Dat had ik een maand of twee daarvoor ook al eens gegeten. Toen voor de eerst keer ooit, bij Wagamama. En eigenlijk vond ik het best lekker. Ik hou van kip en rijst, dus alleen de curry was nieuw voor mij. Het was toen een milde curry, die ergens een beetje zoet was. Dat kan ik nog wel eens proberen. Gelukkig, iets gevonden om te eten!

We moeten even wachten op onze bestellingen. Dat was te verwachten, we hebben het relatief kleine restaurant overrompeld met onze grote groep. Sommige mensen moeten zelfs meer dan een half uur wachten voor ze kunnen gaan zitten. Uiteindelijk krijgt iedereen aan tafel zijn bestelling, behalve ik. Dat vind ik niet zo erg. Ondertussen is er toch terug wat angst opgedoken en hoeft die chicken curry niet meer zo nodig voor mij. Als er iemand zich afvraagt waar mijn eten blijft, zeg ik het dat niet zo erg is als er niks komt en dat ik niet zoveel honger heb. Maar die persoon gaat toch naar de kassa om te zeggen dat ik nog niks heb gekregen. Heel sympathiek, maar dat hoefde niet voor mij. ;)

Ondertussen probeer ik al één van de veganistische chicken nuggets die iemand had besteld. Normaal gezien hou ik wel van kipnuggets, maar van deze ga ik bijna over mijn nek. In ieder geval heb ik het geprobeerd.

Even later komt mijn chicken curry dan toch. En het is even lekker als de vorige keer. Ik ga dit echt meer eten in de toekomst, denk ik.

Nadat ik vijf happen heb genomen, merkt er ineens iemand op: “Dat is geen kip.” “Hoezo, geen kip?”, zeg ik, “dat is wel kip.” Ik ken mijn kip, ik eet veel kip, ik weet hoe kip smaakt. “Nee, nee, dat is geen kip”, houdt de ander vol. Ik laat mijn schotel rondgaan en een paar mensen proeven. Sommigen denken dat het kip is, sommigen denken van niet. Hmm, het ziet er wel als echte kip uit. Om zeker te zijn ga ik naar de kassa met de schotel en vraag of het echte kip is. Ze kijken even en, je raadt het al, het is geen kip! Het is sojakip, een vegetarisch alternatief voor kip!

Mijn wereld staat op zijn kop. Ik zou nooit gedacht hebben dat ik sojakip lekker zou vinden. Maar ik kan moeilijk ontkennen wat ik zelf ervaar. Ik eet smakelijk verder.

Conclusie

Dit is een prachtig voorbeeld van een groei-ervaring. Ik heb altijd negatieve verwachtingen ten opzichte van vleesvervangers gehad. Die kunnen toch onmogelijk goed smaken, dacht ik. Maar blijkbaar kunnen ze wel goed smaken. Mijn verwachtingen waren fout. Ik ben gegroeid.

Hoe ingrijpend deze ervaring me heeft veranderd, dat lees je morgen!

Geplaatst in Eten en drinken, Personal development | Tags: , , , , , | 1 reactie

Hoe Zeven Dagen Knuffelen in Las Vegas Mijn Leven Veranderde

De Daan die naar Las Vegas ging, is niet dezelfde Daan die terugkwam. Uiterlijk gezien lijk ik er nog wel op, maar innerlijk is er veel veranderd. En omdat je dat niet zo goed ziet, zal ik er wat over schrijven. In dit in maar liefst drie posts. Eén over mijn eetervaringen, één over alle andere veranderingen, maar vandaag deel 1: over knuffelen.

Snelknuffelen: Van nul naar knuffel in minder dan 60 seconden

Voor ik naar Las Vegas ging, knuffelde ik niemand. Dit gebeurt ook niet zo vaak in België. Toch niet als je elkaar niet heel erg goed kent. En zelfs dan. We houden het meestal op een handdruk. Ik wou wel al een tijdje mensen knuffelen maar ik durfde gewoonweg niet. Wat zouden de mensen wel niet denken?

Maar ik dacht dat mensen die naar de Conscious Growth Workshop zouden gaan wel open zouden staan voor deze liefdevolle begroeting (en afscheidneming). Dus nam ik me voor om gewoonweg iedereen daar te knuffelen. Of toch te proberen. Dit viel nog beter mee dan ik gedacht had. Op de pre-meeting wisselde ik mijn eerste 25 knuffels uit en dat voelde goed. Op het einde van mijn zevendaagse trip had ik er zo’n 400 uitgedeeld en mogen ontvangen. Een nieuwe wereld was opengegaan.

De meeste van die knuffels waren met aanwezigen van de workshop zelf, maar ook buiten de workshop begon ik mensen te knuffelen. Op de laatste dag had Steve Pavlina ons uitgedaagd om een gesprek met een onbekende te starten, met die persoon een band te scheppen om dan te eindigen met een knuffel. In die uitdaging had ik zin! De dag erna dag stapt een iets ouder koppel mijn lift binnen. Ik spreek op dat moment al iedereen met wie ik een lift deelde aan en vraag wat ze gaan doen die avond. Ze gaan naar een show, Le Rêve. Die lijkt me interessant dus ik zeg dat ik die show ook wil zien. Het koppel vraagt wat ik ga doen. Ik vertel dat ik naar een Toastmasters meeting ga. Ze kennen Toastmasters en vinden dit leuk. Daarna vragen ze vanwaar ik afkomstig ben. Ik zeg dat ik uit België kom en ze blijken daar al te zijn geweest.  Ze hadden het tweejaarlijkse bloementapijt in Brussel bezocht. Ondertussen hebben we de lift verlaten en scheiden onze wegen. Maar niet voor ik hen vraag of ik een knuffel krijg! Die geven ze met plezier en we nemen al lachend afscheid. Allemaal in minder dan één minuut, een recordtijd!

Later op de avond vertel ik dit verhaal aan Steve. Hij is onder de indruk en vraagt me om hem dit verhaal te mailen zodat hij er een blogpost van kan maken. Dat had ik absoluut niet verwacht! Het was een zeer blij moment, kan ik je zeggen. :) Ook zegt hij dat het moeilijk zal worden om dit record te breken. Maar dat was het niet. ;)

De dag erna ben ik met een vriend door het Imperial Palace aan het wandelen. In dit casino verkleden sommige dealers zich als sterren zoals Elvis, Dolly Parton of Alice Cooper (vriendelijke kerel, trouwens). Mijn vriend wijst een jonge, vrouwelijke dealer aan en vraagt me of ik weet wie ze moet voorstellen. Hij wandelt door en ik blijf even staan kijken. Ik heb geen idee wie het is en vertrek opnieuw, maar ik merk dat een iets oudere dame naast me staat te giechelen. Ik vraag haar waarom ze lacht en ze zegt dat ik naar de onderbroek van de jonge vrouw stond te staren. Ik kijk terug en, inderdaad, er steekt een stukje stof uit. Dat was me nog niet opgevallen. Dus ik beschuldig haar ervan dat zij naar de dealer zat te gluren! De ontdeugende vrouw! We lachen hartelijk en ik wandel verder, maar uiteraard bied ik eerst een knuffel aan. En ja hoor, aanbod knuffel aanvaard! Nieuw record: 45 seconden.

Kan dit nog sneller? Ja!

Later die dag ga ik eten in een Chinees restaurant. Een ober begeleidt ons naar een tafel in het bijna lege restaurant. Het ziet er een goede plaats uit dus ik zeg: “Kevin! (Ik hou van naamkaartjes) Je bent fantastisch! Bedankt om ons de beste plaats in het restaurant te geven! Ik hou van je, man. Kan ik je een knuffel geven?” Hij lacht en gaat akkoord! Succes! Een knuffel binnen de 15 seconden! Ik twijfelde er nog over of deze wel telde, want het is natuurlijk een ober en het is de bedoeling dat zijn klanten tevreden zijn. Maar niemand dwong hem om ja te zeggen.

Ik stuur Steve deze verhalen en stel de titel “How to go from zero to hugs in under 60 seconds” voor. Ook gooi ik er de term speedhugging oftewel snelknuffelen bij. (Ik hou ook van neologismen. :)) Het resultaat kan je hier lezen.

Veel mensen denken dat het makkelijker is om mensen te knuffelen in de Verenigde Staten. Misschien is dat ook zo. De uitdaging was dus België!

De Verdere Avonturen Van Knuffelman!

De bal was nu aan het rollen. Terwijl ik tijdens een overstap in Washington wachtte op mijn vliegtuig naar België, kwam ik aan de praat met een Nederlands koppel. Enkele minuten gepraat en weer afscheid genomen met een knuffel. De man gaf een me een onverwachte berenknuffel en die kwam hard aan. Ik had tijdens één van de laatste dag al een rib gekneusd door een iets te stevige omhelzing te geven, dus dit hielp niet echt. De vrouw was gelukkig iets zachtaardiger. :)

Op het vliegtuig terug leerde ik een paar vriendelijke Westvlamingen kennen en daar wisselde ik, al zittende, mijn eerste knuffel uit met een Belgische die ik daarvoor nog niet kende. Het kan dus toch!

Toen ik thuis kwam gaf ik mijn vader en moeder onmiddellijk een knuffel. Dat was ook alweer 15 jaar geleden. ;)

De voorbije weken ben ik niet gestopt met het uitdragen van de omarmende liefde. Elke vriendelijk uitgestoken hand weiger ik eerst in eerste instantie, om dan te zeggen dat ik liever een knuffel geef. In bijna alle gevallen gaat de persoon tegenover mij daar ook mee akkoord. De uitzonderingen kan ik op één hand tellen. Bij het afscheid nemen wordt er al vaak geen hand meer uitgestoken, iets dat ik enorm waardeer. Ik had niet gedacht dat het zo makkelijk zou gaan. Weer een groei-ervaring!

Knuffels zijn er overal, ze liggen voor het oprapen. Vorige week zei stand-up comedienne Soula in The Joker (elke zondag stand up comedy in Antwerpen, allen daarheen!) tijdens haar act dat ze al een tijdje single was en vooral het lichamelijk contact miste. Dat kon ik niet weerstaan, dus na haar optreden moest ik haar wel een knuffel geven.

Heb jij al eens iemand op straat of ergens anders aangesproken om na een paar minuten uit elkaar te gaan met een knuffel? Het kan je leven veranderen..

Bij deze wil ik iedereen bedanken die mij op deze manier heeft begroet of  zo van mij heeft afscheid genomen!

Een grote *knuffel* voor jullie allemaal! En geef er ook één aan iemand anders. ;)

Geplaatst in Personal development | Tags: , , , , , , , | 2 reacties