A message to English-speaking visitors

Hi there, my dear English-speaking friend! It’s great to meet you!

You probably followed the link in the Speedhugging post on Steve Pavlina’s blog to this site. For which I thank you!

Unfortunately this blog (Growth for Beginners) is completely in Dutch, except for this post. I’m from Belgium and there aren’t enough blogs about personal development in Dutch, so I decided to blog in my native language. Which is something I sometimes regret, because now you won’t be able to read my posts.

I might change this later on, but not for now. (edit: Ranga suggested I add a Google Translate link so you can read this blog in English. As you’ll notice, the translation is not perfect, but you should be able to get the basic idea. As Matt suggested, I’ll probably translate some articles and I’ll add some new posts in English, probably in a different section)

In the meantime, I wish you all the best in the world and good luck with speedhugging! I’d love to hear about your results.

**hugs**

Daan

(edit: I’m incredibly grateful for being linked by Steve, of course. He’s a really awesome guy! If you like his stuff, be sure to check out Karen Bell’s blog, Words of Wisdom for Inner Peace. She’s been writing great articles for a while, and now she started creating these amazing video blogs. Scroll down a bit further to view the first one. There’s also already a new one at her blog. In English. )

Hoe Zeven Dagen in Las Vegas op Nog Veel Andere Manieren Mijn Leven Veranderde

Ok, de laatste post over hoe de Conscious Growth Workshop me heeft veranderd. Beloofd.

Deze keer ga ik in op een paar uiteenlopende veranderingen in mijn leven.

Afscheid van Maasmechelen

Tot voor kort woonde ik nog bij mijn ouders in Maasmechelen, ook al wilde ik al een tijdje verhuizen. Maar om verschillende redenen was dat er nog niet van gekomen.

Angst voor het onbekende was één van die redenen. Tegelijkertijd voelde ik me nog sterk verbonden met thuisgemeente. Ik was er opgegroeid en de meeste van mijn vrienden woonden er. En tenslotte was ik ook niet echt op zoek naar een nieuwe plek om te wonen. Dan is de kans klein dat je ineens verhuist.

Maar vier dagen nadat ik terugkwam, verhuisde ik naar Antwerpen. Hoe is dat er dan wel van gekomen?

Ik zag het zelf niet aankomen, maar toen ik terugkwam in België bleek het contrast tussen Las Vegas en mijn thuisomgeving ongelofelijk groot te zijn. Weg vriendengroep die mijn interesses deelde. Weg constante positieve steun van iedereen rond me. Weg verantwoordelijkheid om zelf te moeten kiezen wat ik elke dag at en niet at. Terug mijn oude omgeving, dezelfde plaatsen en personen die opnieuw oude, slechte gewoontes opriepen. Dat wou ik niet meer.

Ik wou veranderen. Ik wou iets nieuws. Ik wou blijven groeien.

Daarom stelde ik een dag na mijn terugkomst aan een ex-vriendin voor om bij haar in te trekken. En wonder boven wonder, ze stemde hiermee in! Op donderdag kwam ik dus terug en de maandag erop verhuisde ik naar Antwerpen.

Hier woon ik nu al drie weken en ik ben immens gelukkig met deze beslissing. Antwerpen is een veel grotere en meer internationale stad en dat spreekt me aan. Ook de centralere ligging is mooi meegenomen. Daardoor kan ik makkelijker nieuwe mensen kunnen ontmoeten, iets waar ik al volop mee bezig ben.

Het valt wel me op dat er hier niet zoveel mensen lachen op straat. Maar kom, ik ben pas hier, dat kan nog even duren.

Geen cannabis meer

De laatste weken voor Vegas zat ik nog altijd in het patroon van een paar dagen (of langer) blowen en dan weer een periode niet blowen. Maar die periodes van niet-blowen werden steeds korter. Dat ging niet de goede kant op.

De dag dat ik terugkwam heb ik nog een laatste keer weed gerookt. Dat is nu weer zo’n 27 dagen geleden. Ik heb moeten checken, want zo goed houd ik het tegenwoordig niet meer bij.

Die bijna vier weken zijn omgevlogen, veel sneller dan de vorige keer dat ik 30 dagen stopte met blowen. De behoefte is voor het grootste deel verdwenen. Niet volledig, maar ik denk er tegenwoordig bijna niet meer aan.

Het is veel gemakkelijker om niet te blowen sinds ik verhuisd ben. Bij mijn ex rookte ik vroeger sowieso al zelden of nooit. Zij blowt zelf ook niet en ik ken hier geen andere mensen die weed roken. Nederland ligt ook verder weg vroeger. Maar als ik zou willen blowen, zou dat me niet tegenhouden om er naartoe te rijden.

Verhuizen, altijd een goede tip als je wilt stoppen met blowen.

Is het nu dan voorgoed gedaan? Waarschijnlijk wel. Ik ben meer overtuigd dan ooit dat ik nooit meer zal blowen. Al was ik de eerste paar weken toch net een paar procenten zekerder. Ik zie het voorlopig in ieder geval niet meer gebeuren.

Nieuwe mensen ontmoeten

Sinds ik terugben, ontmoet ik steeds meer en steeds vaker nieuwe, interessante mensen. En dit soms op de meest onverwachte plaatsen. Zo ontmoette ik een paar weken geleden iemand in comedy cafe The Joker en binnen een paar minuten ging het gesprek over onze dromen, Paulo Coelho en mediteren. Dit was gewoon gewoon iemand die ‘toevallig’ aan mijn tafel was komen zitten. Nu zijn we vrienden op Facebook.

Vorige week liet Laura een comment achter op mijn blog en voor ik het wist had ik er weer een vriendin bij. Ze vertelde me dat ze naar WordcampNL zou gaan, de eerste bijeenkomst voor WordPress gebruikers in Nederland. Dat was in Utrecht, op een uur en een kwartier rijden van Antwerpen, dus daar moest ik wel naartoe gaan. Daar ontmoette ik weer veel interessante mensen. En zo werd ik uitgenodigd voor Twoooze, een maandelijkse informele bijeenkomst van Antwerpse web professionals. Dat is voor morgen, benieuwd wie ik daar zal ontmoeten.

Zelf ben ik ook socialer dan ooit. Ik ging zondag voor het eerst alleen naar The Joker en het was mijn bedoeling om me daar bij een aantal mensen die ik niet kende te zetten. Dit zou ik vroeger nooit hebben gedaan. Maar ik wist dat het zou lukken. Dus ik vroeg gewoon aan een groepje of de lege stoel aan hun tafel bezet was en zette me neer. Een heel geslaagd experiment en hierdoor leerde ik weer een aantal mooie mensen kennen.

Ook spreek ik meer mensen aan op straat, in de supermarkt, gewoonweg overal. Na mijn ervaringen in Las Vegas is dit allemaal gemakkelijker geworden.

Gezonder eten

Dat mijn voedselneofobie zo goed als verdwenen is, daar had ik al over geschreven. Maar ook daarbuiten eet ik tegenwoordig veel gezonder. Ik eet veel meer fruit, drink meer smoothies en vooral, veel minder cola.

Vroeger dronk ik namelijk makkelijk een liter cola (of meer) per dag. Maar het was tijdens de workshop al opgevallen dat ik twee dagen na elkaar gewoonweg geen cola had gedronken. Ik kan me de laatste keer niet herinneren dat dat nog eens was gebeurd. Ook in België zijn er tegenwoordig dagen waarop ik het bruisende suikerwater aan de kant laat staan. Soms gebeurt dit zelfs onbewust en valt dit me pas ’s avonds op. Altijd een aangename verrassing!

Een andere vooruitgang is dat ik vorige week mijn eerste vleesvervanger in België heb gegeten. Een gepaneerde sojafilet van Alpro Soja. En dat viel best goed mee. In tegenstelling tot de vorige keer wist ik nu dat het geen vlees was, maar toch vond ik het lekker. Ik ga zeker nog een paar andere vleesvervangers proberen in de toekomst.

Waar ik nu woon, staat er trouwens geen frietketel. Een grote aanpassing voor mij, maar ik raak eraan gewend.

Meer van alles

Voor de rest ervaar ik steeds meer van alles dat goed is. Meer motivatie, meer geluk, meer focus en meer actie. Dat laatste kon ik wel gebruiken. Toch blijft er nog nog heel veel potentieel over. Dat zal ik met plezier benutten in de komende weken en maanden. Let maar op!

Hoe Zeven Dagen in Las Vegas Mijn Leven Veranderde: De Strijd Tegen Voedselneofobie

Ik heb al eerder geschreven dat ik last heb van voedselneofobie, waardoor mijn mijn dieet relatief beperkt is. Samengevat komt het er bij voedselneofobie op neer dat je bang bent om bepaalde dingen te eten en vooral om nieuw voedsel te proberen. Deze post gaat over hoe ik hier tijdens de Conscious Growth Workshop mee ben omgegaan en over de enorme vooruitgang die ik heb geboekt op dit gebied.

De eerste dagen op eetgebied

Ik had niet specifiek het doel gesteld om in Las Vegas heel avontuurlijk te zijn op eetgebied. Ik wou wel gezond of gezonder eten, maar ik had geen idee wat dat precies zou inhouden. “We zullen wel zien”, dacht ik.

Tijdens de eerste dag (die voor het grootste deel uit vliegen bestond) waren mijn maaltijden vrij ongezond. Hoofdingrediënten waren een middagbezoek aan Wendy’s (McDonald’s kloon) en een nachtelijk bezoek aan de original McDonald’s zelf. Dat laatste bezoek viel trouwens enorm tegen. De Chicken Selects (reepjes kip, in België en Nederland nog niet te verkrijgen) waren enorm droog en smaakten naar karton.

Dag twee was iets gezonder, maar niet zo heel veel. ’s Middags bezocht ik, samen met mijn meegereisde vriend het all-you-can-eat buffet van ons casinohotel. Niks speciaal gegeten hier, vooral spek en eieren. Die avond aten we bij Toby Keith’s I Love This Bar & Grill, een keten van restaurant met een country thema. De grootte van porties was opvallend. Dat en het feit dat de drank werd geserveerd in grote bokalen waar we hier normaal gezien fruit in bewaren.

Nog later op de avond, tijdens de pre-meeting van workshopbezoekers probeerde ik dan toch iets nieuws, een chai latte. Chai is het Indiase woord voor thee, maar dat wist ik toen nog niet. Ik vroeg gewoon aan de koffieverkoopster wat haar favoriete drankje was en nam dat dan. De chat latte was vrij zoet en smaakte naar kaneel. Kaneel vind ik wel lekker, maar een warme drank met deze smaak was nieuw voor mij. Geen echte topper, maar ik zou het nog wel eens kunnen drinken.

Vanaf de derde dag ben ik wel gezonder gaan eten. Tijdens de middagpauze ging ik met een groepje naar het Go Raw Cafe, een restaurant waar enkel raw food te verkrijgen is. Tijdens een heerlijke fruitlunch met een versie smoothie probeerde ik daar een paar nieuwe fruitsoorten, nl. kanteloep, honey dew meloen en concorddruiven. Fruit is nooit echt moeilijk voor mij geweest, dus dit was geen grote uitdaging.

Die avond ging ik naar het Red Velvet Cafe. Wat er daar precies gebeurde, kun je lezen in Hoe Chicken Curry Mijn Leven Veranderde.

Het keerpunt

Na het Red Velvet avontuur voelde het alsof er iets was veranderd. “Als ik sojakip lekker kan vinden, dan zijn er misschien nog veel andere dingen die ik ook lekker vind. Maar daar ga ik nooit achter komen, tenzij ik ze probeer.” Dus nam ik me voor om zoveel mogelijk nieuwe dingen eten. Uiteindelijk heb ik in totaal meer dan 20 nieuwe voedselwaren geprobeerd op vijf dagen tijd. Ik ben er zelf nog van onder de indruk.

Dag vier begon met een banaan als ontbijt. ’s Middags ging ik terug naar het Go Raw Cafe om me daar opnieuw tegoed te doen aan vers fruit en een verrukkelijke smoothie, deze keer met tropische vruchten.

Die avond kwam de eerste echte grote uitdaging. We gingen naar Penn & Teller en als extraatje mochten we voor de helft van de prijs gaan eten in een Indiaas restaurant in hetzelfde casino waar de twee optraden. Ik was nog nooit naar een Indiaas restaurant geweest en het vooruitzicht was vrij beangstigend. Maar gezien de goede ervaringen van de dag ervoor besloot ik go-with-the-flow-gewijs toch mee te gaan. De gerechten op de menukaart waren Chinees voor mij, dus was ik blij toen de ober ons aanraadde een mix van verschillende schotels voor ons gezelschap te nemen. Dan zal er altijd iets zijn dat ik lust, dacht ik. En dat klopte ook! Dus voor de eerste keer ooit probeerde ik:

Vindaloo: Heel pittig lamsvlees. Geen favoriet van mij. Ik ben eigenlijk sowieso geen fan van lamsvlees, maar de smaak viel wel mee.
Chicken tikka masala: Een curry gerecht, met stukken kip in een rode, romige gekruide tomatensaus. Dit vond ik best lekker.
Tandoori Chicken: Kip Tandoori in het Nederlands. In yogurt gemarineerde, gekruide stukken kip. Zeer smakelijk, ik krijg er terug zin in terwijl ik erover schrijf.
Naan: Soor van plat brood. Viel ook goed mee.

Dit alles at ik samen met wat rijst en waarschijnlijk groenten, maar dit weet ik niet zeker meer. In ieder geval kan ik dit een zeer geslaagde ervaring. Ik had niet verwacht dat het zo goed zou meevallen, dus absoluut weer een groeimoment.

De voedselsluizen gaan open…

Tijdens de laatste dag van de workshop bezocht ik met een aantal anderen ’s middags van het buffet van Harrah’s. Ik had er de voorbije dagen al een gewoonte van gemaakt om mijn tafelgasten in te lichten over mijn eetprobleem en de toen recente vorderingen. Dat zette mensen er vaak toe aan om mij nieuwe dingen te laten proberen. Waarvoor ik hen dankbaar was! Onder andere geprobeerd:

Sushi: Standaardsushi, je kent het wel: rijst en zalm, ingewikkeld in zeewier. Bijna een heel rolletje opgegeten! Viel beter mee dan verwacht, dus voor herhaling vatbaar.
Gepekelde gember: Roze, dun gesneden, beetje op zalm lijkende groente. Aparte smaak, maar toch een heel aangename ervaring. Kom je niet zomaar tegen, blijkbaar vooral in de Aziatische keuken. Soms worden er kleurstoffen voor een extra roze kleur toegevoegd en dat kan wel minder goed zijn.
Iets groens: Niemand wist precies wat het was.

We gingen ’s avonds naar Cirque Du Soleil, maar eerst moest er gegeten worden. Ik had besloten om me niet teveel in het restaurantkeuzeproces te mengen en op die manier belandde ik voor de eerste keer ooit in een Italiaans restaurant! Ik hou niet zoveel van pastabereidingen, dus heb ik deze restaurants altijd vermeden. Maar deze keer niet! Hoe dan ook, ik koos toch niet voor een pastagerecht, maar wel voor Chicken Marsala & aardappelen. (Is het al opgevallen dat ik van kip hou? ) Dit gerecht bestaat uit kippenborst in een Marsala wijnsausje met aardappelen, champignons en nog een paar andere groenten. De combinatie van de kip met wijnsaus en aardappelen was best smakelijk. Dit kan ik zeker nog eens eten in de toekomst. Nieuw voor mij:

Rode, groene en gele paprika: Ik had niet door dat het paprika was omdat het Engelse woord hiervoor pepper is. Ik dacht toen dus dat ik groene, gele en rode pepers aan het eten was. Eigenlijk vond ik ze allemaal niet zo lekker. Sommige zeiden dat ze paprika lekkerder vonden als het niet gekookt was, dus dat ga ik zeker ook eens proberen.

De champignons heb ik niet geprobeerd, maar dat zou ik niet lang daarna goedmaken.

…en blijven open na de workshop

De dagen na de workshop zaten ook nog vol met nieuwe eetervaringen. Op maandag ging ik voor de eerste maal ooit naar Chinees restaurant! Ook deze keer had ik geen flauw idee wat ik daar zou gaan of kunnen eten. Maar uiteindelijk waren er wel een aantal dingen die ik wou proberen. De keuze werd kip in citroensaus met rijst. Niet extreem avontuurlijk, maar de combinatie van kip en citroensaus was wel nieuw voor mij. Ik wist zelfs niet dat citroensaus bestond. Zonde, want eigenlijk is dit een hele lekkere combinatie. Nog nieuw gegeten hier:

Vegetarische loempia: Ik stond er weer niet bij stil dat ik een loempia at. Onder andere omwille van de Engelse naam (spring roll) en ook omdat ik me bij loempia’s fors uit de kluiten gewassen exemplaren inbeeld. Dit waren dus kleintjes. Uiteindelijk 4/5e van zo’n spring roll opgegeten. De smaak verraste me, veel beter dan ik had gedacht.

Een paar uur later belandde ik weer een in Aziatisch restaurant. Het was een blitzbezoek, want The Phantom Of The Opera begon 30 minuten later. Ik had niet veel honger dus ik snackte gewoon mee van de Edamame die iemand had besteld. Dit een bereiding van jonge, groene sojabonen die in de peul worden geserveerd. Een heel lekker en gezond tussendoortje! En weer smaakte dit veel beter dan ik verwachtte. Dat begon een patroon te worden.

En na Las Vegas?

De avond van mijn terugkeer zat ik bij vrienden en werd ineens kleine snoeptomaten op tafel gezet. Ik dacht niet na, sprong er als een een tijger op en stopte er één volledig in mijn mond. Ik had nog nooit daarvoor een tomaat gegeten en was niet voorbereid op de smaak die mijn papillen te verduren te kregen. Die tomaat kreeg dan ook al snel een nieuw plaatsje in de vuilbak. Maar het proberen op zich was toch een serieuze overwinning voor mij.

Toen ik een dag later een vriendin uitdaagde om eender wat uit de koelkast te halen, kwam de sadist in haar boven. Maar de grijze garnalen waarmee ze afkwam waren eigenlijk nog goed te eten. De tweede poging, oude kaas, was al meer geslaagd. Dat was toch minst smakelijke dat ik die week in mijn mond had gestopt. Jonge kaas schijnt milder van smaak te zijn, dus dat ga ik nog wel eens proberen. Maar eigenlijk is kaas niet zo gezond, dus is het niet zo erg als ik dit niet blijf eten. Zolang ik er maar niet bang voor ben.

Kaas en tomaat waren de meest ‘normale’ dingen die ik nooit heb durven te eten. Blij dat ik deze van mijn ingebeeld lijstje heb kunnen schrappen.

Verder nog gegeten sinds mijn terugkomst: witte kool, champignons (dan toch! Viel ook wel mee) en een paar dingen die ik vroeger ook wel zou hebben geprobeerd zoals een pikante groentensoep en de kiwibes. Ergens heb ik ook nog avocado gegeten, maar ik weet niet meer precies waar of wanneer. Ik weet wel dat dit geen topper was voor mij.

Voedselneofobie overwonnen?

Ja, ik heb de angst om nieuwe dingen te eten nu wel grotendeels overwonnen. Door alle ervaringen in Vegas heb ik het gevoel gekregen dat ik alles durf te proberen. Helaas betekent dit nog niet dat ik alles dat ik probeer ook lekker vind. Veel smaken zijn volledig nieuw voor mij en dan weten mijn smaakpappillen en ik niet precies wat we ervan moeten denken. Sommige mensen zeggen ook dat je bepaalde dingen verschillende keren moet proberen voor je ze leert waarderen. Dat ga ik dus doen!

Maar, ik moet wel zeggen dat ik in bijna alle gevallen de etenswaren apart heb geprobeerd. Combinaties van verschillende dingen die ik nog niet heb geprobeerd of niet lekker vind, dat is nog net een stap te ver. Eerst wil ik de aparte ingrediënten gewoon worden. Een broodje gezond zal je me dus nog niet zo snel zien eten. Maar zodra ik bepaalde nieuwe dingen gewoon ben, dan zal ik deze wel proberen te combineren.

Wat zeker hielp was het omgaan met de andere workshoppers. Zo goed als iedereen die ik daar heb leren kennen had een heel gezond dieet en door met zo’n mensen om te gaan, ga je zelf ook gezonder eten. De meesten waren zelfs vegetariër, veganist of raw foodist en iedereen had verhalen over hoe deze keuze hun leven in de positieve zin had veranderd. Daar ben ik zelf nog lang niet klaar voor, maar ik wil deze ooit deze diëten te proberen om te zien of ik dezelfde voordelen zal ervaren.

De volgende uitdaging: een gepaneerde sojafilet van Alpro Soja. Hij ligt al in de koelkast. Ik ben benieuwd..

Hoe Chicken Curry Mijn Leven Veranderde

De geplande post over mijn eetervaringen tijdens en na de Conscious Growth Workshop begint gigantisch groot te worden. Dus splits ik er een stukje van af. Het is…

Tijd voor een verhaaltje!

Het is de avond van de eerste workshopdag. De meeste mensen hebben afgesproken om samen ergens te gaan eten. Ik ook. Ik heb besloten om met een stuk of 30 anderen naar het Red Velvet Cafe te gaan. Dit restaurant staat bekend voor zijn veganistische en rauwe gerechten. Veel mensen keken er al lang op voorhand naar uit om hier te kunnen eten. Ik niet. Vegetarisch, veganistisch of rauw voedsel? Absoluut niks voor mij! Ik ben bang voor de meeste groenten! Maar ik ben daar om te groeien. En ik wil o zo graag meer tijd doorbrengen met de mensen die gaan. Het gezelschap maakt het dus de moeite waard om de stap te zetten. Maar wat ga ik daar eten?

Goed nieuws! Ik hoor ineens dat ze daar ook gewoon vlees serveren. Een ideaal restaurant om je vleesetende vrienden meer naar toe te nemen dus. Dit komt wel goed, denk ik bij mezelf.

Daar aangekomen bekijk ik de menukaart. Er is weinig dat me aanspreekt. Maar ik heb wel honger. Mijn oogt valt ineens op chicken curry met rijst. Dat had ik een maand of twee daarvoor ook al eens gegeten. Toen voor de eerst keer ooit, bij Wagamama. En eigenlijk vond ik het best lekker. Ik hou van kip en rijst, dus alleen de curry was nieuw voor mij. Het was toen een milde curry, die ergens een beetje zoet was. Dat kan ik nog wel eens proberen. Gelukkig, iets gevonden om te eten!

We moeten even wachten op onze bestellingen. Dat was te verwachten, we hebben het relatief kleine restaurant overrompeld met onze grote groep. Sommige mensen moeten zelfs meer dan een half uur wachten voor ze kunnen gaan zitten. Uiteindelijk krijgt iedereen aan tafel zijn bestelling, behalve ik. Dat vind ik niet zo erg. Ondertussen is er toch terug wat angst opgedoken en hoeft die chicken curry niet meer zo nodig voor mij. Als er iemand zich afvraagt waar mijn eten blijft, zeg ik het dat niet zo erg is als er niks komt en dat ik niet zoveel honger heb. Maar die persoon gaat toch naar de kassa om te zeggen dat ik nog niks heb gekregen. Heel sympathiek, maar dat hoefde niet voor mij.

Ondertussen probeer ik al één van de veganistische chicken nuggets die iemand had besteld. Normaal gezien hou ik wel van kipnuggets, maar van deze ga ik bijna over mijn nek. In ieder geval heb ik het geprobeerd.

Even later komt mijn chicken curry dan toch. En het is even lekker als de vorige keer. Ik ga dit echt meer eten in de toekomst, denk ik.

Nadat ik vijf happen heb genomen, merkt er ineens iemand op: “Dat is geen kip.” “Hoezo, geen kip?”, zeg ik, “dat is wel kip.” Ik ken mijn kip, ik eet veel kip, ik weet hoe kip smaakt. “Nee, nee, dat is geen kip”, houdt de ander vol. Ik laat mijn schotel rondgaan en een paar mensen proeven. Sommigen denken dat het kip is, sommigen denken van niet. Hmm, het ziet er wel als echte kip uit. Om zeker te zijn ga ik naar de kassa met de schotel en vraag of het echte kip is. Ze kijken even en, je raadt het al, het is geen kip! Het is sojakip, een vegetarisch alternatief voor kip!

Mijn wereld staat op zijn kop. Ik zou nooit gedacht hebben dat ik sojakip lekker zou vinden. Maar ik kan moeilijk ontkennen wat ik zelf ervaar. Ik eet smakelijk verder.

Conclusie

Dit is een prachtig voorbeeld van een groei-ervaring. Ik heb altijd negatieve verwachtingen ten opzichte van vleesvervangers gehad. Die kunnen toch onmogelijk goed smaken, dacht ik. Maar blijkbaar kunnen ze wel goed smaken. Mijn verwachtingen waren fout. Ik ben gegroeid.

Hoe ingrijpend deze ervaring me heeft veranderd, dat lees je morgen!

Hoe Zeven Dagen Knuffelen in Las Vegas Mijn Leven Veranderde

De Daan die naar Las Vegas ging, is niet dezelfde Daan die terugkwam. Uiterlijk gezien lijk ik er nog wel op, maar innerlijk is er veel veranderd. En omdat je dat niet zo goed ziet, zal ik er wat over schrijven. In dit in maar liefst drie posts. Eén over mijn eetervaringen, één over alle andere veranderingen, maar vandaag deel 1: over knuffelen.

Snelknuffelen: Van nul naar knuffel in minder dan 60 seconden

Voor ik naar Las Vegas ging, knuffelde ik niemand. Dit gebeurt ook niet zo vaak in België. Toch niet als je elkaar niet heel erg goed kent. En zelfs dan. We houden het meestal op een handdruk. Ik wou wel al een tijdje mensen knuffelen maar ik durfde gewoonweg niet. Wat zouden de mensen wel niet denken?

Maar ik dacht dat mensen die naar de Conscious Growth Workshop zouden gaan wel open zouden staan voor deze liefdevolle begroeting (en afscheidneming). Dus nam ik me voor om gewoonweg iedereen daar te knuffelen. Of toch te proberen. Dit viel nog beter mee dan ik gedacht had. Op de pre-meeting wisselde ik mijn eerste 25 knuffels uit en dat voelde goed. Op het einde van mijn zevendaagse trip had ik er zo’n 400 uitgedeeld en mogen ontvangen. Een nieuwe wereld was opengegaan.

De meeste van die knuffels waren met aanwezigen van de workshop zelf, maar ook buiten de workshop begon ik mensen te knuffelen. Op de laatste dag had Steve Pavlina ons uitgedaagd om een gesprek met een onbekende te starten, met die persoon een band te scheppen om dan te eindigen met een knuffel. In die uitdaging had ik zin! De dag erna dag stapt een iets ouder koppel mijn lift binnen. Ik spreek op dat moment al iedereen met wie ik een lift deelde aan en vraag wat ze gaan doen die avond. Ze gaan naar een show, Le Rêve. Die lijkt me interessant dus ik zeg dat ik die show ook wil zien. Het koppel vraagt wat ik ga doen. Ik vertel dat ik naar een Toastmasters meeting ga. Ze kennen Toastmasters en vinden dit leuk. Daarna vragen ze vanwaar ik afkomstig ben. Ik zeg dat ik uit België kom en ze blijken daar al te zijn geweest.  Ze hadden het tweejaarlijkse bloementapijt in Brussel bezocht. Ondertussen hebben we de lift verlaten en scheiden onze wegen. Maar niet voor ik hen vraag of ik een knuffel krijg! Die geven ze met plezier en we nemen al lachend afscheid. Allemaal in minder dan één minuut, een recordtijd!

Later op de avond vertel ik dit verhaal aan Steve. Hij is onder de indruk en vraagt me om hem dit verhaal te mailen zodat hij er een blogpost van kan maken. Dat had ik absoluut niet verwacht! Het was een zeer blij moment, kan ik je zeggen. Ook zegt hij dat het moeilijk zal worden om dit record te breken. Maar dat was het niet.

De dag erna ben ik met een vriend door het Imperial Palace aan het wandelen. In dit casino verkleden sommige dealers zich als sterren zoals Elvis, Dolly Parton of Alice Cooper (vriendelijke kerel, trouwens). Mijn vriend wijst een jonge, vrouwelijke dealer aan en vraagt me of ik weet wie ze moet voorstellen. Hij wandelt door en ik blijf even staan kijken. Ik heb geen idee wie het is en vertrek opnieuw, maar ik merk dat een iets oudere dame naast me staat te giechelen. Ik vraag haar waarom ze lacht en ze zegt dat ik naar de onderbroek van de jonge vrouw stond te staren. Ik kijk terug en, inderdaad, er steekt een stukje stof uit. Dat was me nog niet opgevallen. Dus ik beschuldig haar ervan dat zij naar de dealer zat te gluren! De ontdeugende vrouw! We lachen hartelijk en ik wandel verder, maar uiteraard bied ik eerst een knuffel aan. En ja hoor, aanbod knuffel aanvaard! Nieuw record: 45 seconden.

Kan dit nog sneller? Ja!

Later die dag ga ik eten in een Chinees restaurant. Een ober begeleidt ons naar een tafel in het bijna lege restaurant. Het ziet er een goede plaats uit dus ik zeg: “Kevin! (Ik hou van naamkaartjes) Je bent fantastisch! Bedankt om ons de beste plaats in het restaurant te geven! Ik hou van je, man. Kan ik je een knuffel geven?” Hij lacht en gaat akkoord! Succes! Een knuffel binnen de 15 seconden! Ik twijfelde er nog over of deze wel telde, want het is natuurlijk een ober en het is de bedoeling dat zijn klanten tevreden zijn. Maar niemand dwong hem om ja te zeggen.

Ik stuur Steve deze verhalen en stel de titel “How to go from zero to hugs in under 60 seconds” voor. Ook gooi ik er de term speedhugging oftewel snelknuffelen bij. (Ik hou ook van neologismen. ) Het resultaat kan je hier lezen.

Veel mensen denken dat het makkelijker is om mensen te knuffelen in de Verenigde Staten. Misschien is dat ook zo. De uitdaging was dus België!

De Verdere Avonturen Van Knuffelman!

De bal was nu aan het rollen. Terwijl ik tijdens een overstap in Washington wachtte op mijn vliegtuig naar België, kwam ik aan de praat met een Nederlands koppel. Enkele minuten gepraat en weer afscheid genomen met een knuffel. De man gaf een me een onverwachte berenknuffel en die kwam hard aan. Ik had tijdens één van de laatste dag al een rib gekneusd door een iets te stevige omhelzing te geven, dus dit hielp niet echt. De vrouw was gelukkig iets zachtaardiger.

Op het vliegtuig terug leerde ik een paar vriendelijke Westvlamingen kennen en daar wisselde ik, al zittende, mijn eerste knuffel uit met een Belgische die ik daarvoor nog niet kende. Het kan dus toch!

Toen ik thuis kwam gaf ik mijn vader en moeder onmiddellijk een knuffel. Dat was ook alweer 15 jaar geleden.

De voorbije weken ben ik niet gestopt met het uitdragen van de omarmende liefde. Elke vriendelijk uitgestoken hand weiger ik eerst in eerste instantie, om dan te zeggen dat ik liever een knuffel geef. In bijna alle gevallen gaat de persoon tegenover mij daar ook mee akkoord. De uitzonderingen kan ik op één hand tellen. Bij het afscheid nemen wordt er al vaak geen hand meer uitgestoken, iets dat ik enorm waardeer. Ik had niet gedacht dat het zo makkelijk zou gaan. Weer een groei-ervaring!

Knuffels zijn er overal, ze liggen voor het oprapen. Vorige week zei stand-up comedienne Soula in The Joker (elke zondag stand up comedy in Antwerpen, allen daarheen!) tijdens haar act dat ze al een tijdje single was en vooral het lichamelijk contact miste. Dat kon ik niet weerstaan, dus na haar optreden moest ik haar wel een knuffel geven.

Heb jij al eens iemand op straat of ergens anders aangesproken om na een paar minuten uit elkaar te gaan met een knuffel? Het kan je leven veranderen..

Bij deze wil ik iedereen bedanken die mij op deze manier heeft begroet of  zo van mij heeft afscheid genomen!

Een grote *knuffel* voor jullie allemaal! En geef er ook één aan iemand anders.

De Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina dag 3 en verder: over liefdesstrategieën en nog veel meer!

We gaan door! Best eerst even de posts over dag 1 en dag 2 lezen, dan ben je weer helemaal bij!

Het heeft even geduurd voor deze post af was. En toch is hij niet zo lang als de vorigen. De belangrijkste reden is dat ik twijfelde over wat ik precies in deze post wou vertellen. Want ik heb zóveel bijgeleerd dat ik ofwel alles in één gigantische grote post kon zetten ofwel tien kleinere posts zou kunnen schrijven. Eerst wou ik die ene grote post maken, maar het lijkt me toch beter om een aantal kleinere posts te maken. Op die manier kan ik specifieker ingaan op bepaalde dingen die ik geleerd heb. En het zal mij ook helpen om in een ritme van regelmatiger te posten komen.

Bij deze dus, een iets kleinere post. Maar lang nog niet de laatste over de Conscious Growth Workshop.

Dag 3, zaterdag

De laatste dag van de workshop brak aan en ik vond het steeds moeilijker om mijn gevoelens van geluk verbaal uit te drukken. Ik begon aan mensen te vragen om me nieuwe woorden te leren om mijn tevredenheid te benoemen. Zo kwam ik dankzij Thea uit op copacetic, een slang-woord uit de jazz scene van de jaren 60 dat ‘uitstekend’ betekent.

Uiteindelijk gaf ik het op, het was gewoonweg …

Vandaag was het een iets kortere dag, we stopten al om 15.30u. Maar dat maakte de dag er niet minder interessant op! We bespraken emoties, relaties en sociaal leven en tenslotte spirituele ontwikkeling om daarna telkens weer de zeven kernprincipes van groei op deze gebieden toe te passen. Vooral het gedeelte rond relaties en sociale leven bleek heel interessant en leerrijk te zijn.

Sociale leven en relaties: Erin on stage

Dit stuk werd grotendeels door Erin en Steve samen gepresenteerd en dat leverde een heel aantal onverwachte grappige situaties op.

Het is duidelijk dat de twee ongelofelijk veel van elkaar houden, maar er zijn wel verschilpunten. Zo houdt Steve veel van ordelijkheid en is zijn bureau altijd piekfijn opgeruimd (Erin: “Hij leidt aan obsessief compulsief gedrag”), terwijl het bureau van Erin minder netjes is onderhouden (Steve: “Alsof er een tornado is voorbijgekomen”). De oplossing? Een huishoudster!

Liefdesstrategieën

Ook hun liefdesstrategieën verschillen. Dit zijn de manieren waardoor je je geliefd voelen of waardoor je je liefde uit. Zo toont Steve zijn liefde meer door fysieke handelingen, zoals het geven van een high five of een knuffel. Erin laat haar genegenheid eerder zien door iets te doen voor haar partner, zoals bv. een boodschap doen. Ook voelt Steve zich meer geliefd als hij met Erin kan knuffelen. En Erin voelt zich meer geliefd als Steve bv. eten voor haar maakt.

Dit kan voor conflicten zorgen, omdat Steve bv. veel liever knuffelt dan Erin. (Erin: “Ik moet oppassen als ik de keuken binnenwandel!”) Maar ook hier zijn er oplossingen. Het beste kun je hierover praten of onderhandelen. Probeer geen compromissen te stellen, maar zoek altijd een win-win-situatie. In hun geval is de oplossing een combinatie van de twee strategieën, nl. massages!

Er zijn nog veel meer verschillende liefdestrategieën. Sommige mensen houden van complimenten, anderen weer van verrassingen. Misschien hou je ervan om zoveel mogelijk aandacht van iemand te krijgen of aan iemand te besteden. Of je geeft graag cadeautjes (en ontvangt ze even graag).

Hoe kom je te weten waardoor jij je geliefd voelt? Or waardoor je partner weet dat je van hem of haar houdt? Door verschillende dingen te proberen! Een mooi voorbeeld van autoriteit.

Wat zijn jouw liefdesstrategieën?

Daan on stage

Ik had voor de workshop al zin om op een gegeven moment een vraag te stellen of op het podium te kruipen. Dit laatste is er drie keer van gekomen!

Ik had al gezegd dat we er na elk onderwerp een geschreven oefening was waarbij we nadachten hoezeer we op één lijn stonden met de zeven basisbegrippen voor dat bepaalde onderwerp.  Wat ik nog niet had gezegd is dat er daarna telkens een vrijwilliger op het podium kwam om dat bepaald gebied of een probleem op dit gebied met Steve te bespreken. Die één-op-één-gesprekken waren altijd interessant en gaven je een kijkje in de leefwereld van iemand anders. Ook vroeg Steven tijdens die momenten soms reacties uit het publiek. Ik heb zelf geen reacties gegeven, maar ik heb wel een paar keer op andere manieren geholpen.

Tijdens dag 2 kwam Alexandra op het podium om te praten over geld en financiën. Ze wou ook al tijdens het werk en carrière gedeelte naar voren komen, maar Steve koos toen iemand anders. Deze keer kon hij haar moeilijk negeren, want ze was op haar stoel gaan staan terwijl een aantal medeworkshopper hun uiterste best deden om haar aan te wijzen. Ze zei achteraf dat op deze manier op een stoel kruipen totaal niet haar stijl was, maar het was haar in ieder geval gelukt om gekozen te worden

Alexandra haar zaak met de betere tweedehands kinderkleding was eerder dit jaar failliet gegaan. Ze had de winkel wel terug kunnen opstarten maar de zaken gingen toch nog niet zoals het moest. Toen Steve haar vroeg wat ze over het faillissement dacht, zei ze dat ze hier helemaal overheen was en dat ze er geen emoties meer bij voelde. Maar zo kwam het niet over. Steve vroeg of het publiek haar geloofde en dat bleek niet zo te zijn. Al snel werd het duidelijk dat ze zich nog schuldig voelde en met een aantal andere opgekropte emoties zat. Ze zag dit zelf niet onmiddellijk in, maar toen Steve haar vroeg haar om ons te overtuigen brak er ergens iets. Steve vroeg op dat moment of er mensen naar voor wilden komen om haar wat liefde te geven. Samen met een tiental anderen sprong ik echt om haar te steunen. Er werden heel wat knuffels uitgedeeld en mooie woorden gezegd. Ook achteraf kreeg nog veel liefde.

De tweede keer was ook tijdens dag twee. We waren een geschreven oefening aan het invullen toen Alex Lai ineens besloot om op een stoel op het (lege) podium te gaan zitten. En daar bleef hij gewoon zitten. Dat kwam wel vreemd over, maar ik dacht bij mijzelf dat dit wel een ideaal moment was om een paar foto’s van het publiek te nemen, dus ik snelde naar voor om langs hem te gaan zitten. Steve keek raar op toen hij niet lang daarna terug op het podium kwam. Ik was al vergeten dat ik toen nog een teken deed om even te wachten terwijl ik mijn foto’s nam. Daarna snelde ik weer weg, terwijl Alex Steve nog een goede knuffel gaf. Had ik ook moeten doen.

De laatste keer was tijdens het gedeelte over emoties. Steve vroeg of er iemand naar voor wou komen die zich meestal depressief voelde. Een aantal mensen staken hun hand omhoog, waaronder Lance. Ook hij bleek wat liefde te kunnen gebruiken en die wou ik maar al te graag geven! We gingen allemaal om beurt voor hem staan en iedereen zei op zijn eigen manier dat we van hem hielden. Ook buiten kwamen er een heel aantal mensen naar Lance toe om hem steunen.

Zowel Lance als Angela schreven hun eigen ervaringen neer. Deze kan je lezen op Facebook.

Was het toen gedaan?

De workshop in ieder geval wel. De meesten bleven wel nog uren buiten de deuren van de conferentieruimte wachten, terwijl binnen een paar testimonials werden opgenomen. Iedereen wisselde contactgegevens uit, er werden veel foto’s gemaakt en natuurlijk, enorm veel knuffels uitgedeeld. Ook spraken diegenen die langer in Las Vegas bleven af om de dagen daarna opnieuw samen dingen te doen.

Die avond zat ik dan ook met een groep prachtige mensen op de eerste rij bij Mystère van Cirque Du Soleil. Een enorm verschil met achteraan zitten bij Penn & Teller en het was de meerprijs absoluut waard. Het was mijn eerste Cirque Du Soleil show en ik was onder de druk. Het zal zeker niet de laatste zijn die ik zie. Daarvoor waren we nog gaan eten in een Italiaans restaurant, ook weer een eerste keer voor mij.

Dag 4, maandag

Steve en Erin zijn beiden Toastmasters en lid van Powerhouse Pros, een club voor gevorderde sprekers in Las Vegas. Erin is er zelfs President. Ik wist dat er op maandag een meeting was en wou zeker gaan, maar nog veel mooier was dat Erin en Steve op de laatste dag alle geïnteresseerden uitnodigden om te komen. Een twintigtal mensen zou uiteindelijk gaan. We zouden samen vertrekken, maar omdat ik het vertrekuur verkeerd had begrepen kwam ik een uur te laat aan. Helaas, maar gelukkig was ik op tijd voor de Table Topics, de onvoorbereide speeches. En maar goed ook, want dit was de grappigste Table Topics sessie die ik ooit heb meegemaakt. De meest hilarische Table Topic kwam van één van de workshoppers, Alex Wu en ging over een Chinese restaurantuitbater. Hij mocht er zelfs twee prijzen voor in ontvangst nemen.

Daarna zijn we naar de musical The Phantom Of The Opera geweest. Ik had eigenlijk niet zo’n hoge verwachtingen en misschien was het net daarom een groeimoment. Prachtige zang en muziek, een vleugje humor en aantal speciale effecten maakten er een ongelofelijk goede show van. Een aanrader!

En toen was het bijna echt gedaan.

Op dag 5 gingen een aantal mensen met een helikopter de Grand Canyon verkennen, maar ik vond dit net iets te prijzig en besloot met Georges, een meegereisde vriend, de Strip eens af te wandelen. We wilden naar het indoor pretpark van Circus Circus gaan, maar dit pretpark bleek gesloten te zijn tijdens de week. Dus wandelden we door naar de Stratosphere, het hoogste casino van Las Vegas. Hier kun je helemaal bovenaan, op zo’n 330m, een drietal attracties (waarvan er toen twee open waren) ervaren. Eén ervan schiet je met een rotvaart nog eens zo’n 30 meter extra in de lucht, om je dan nog sneller te laten vallen. En je daarna weer in de lucht te schieten. Kun je tijdens dit alles je ogen open houden, dan heb je het beste uitzicht over Las Vegas dat er bestaat. De tweede attractie brengt je net iets te ver over de rand van het casino om je dan tegen zo’n 60 km/u rondjes te laten draaien in de open lucht. Ideaal als je hoogtevrees hebt en je wilt wat moed tonen om er vanaf te geraken.

De ochtend erna zou ik om 8u al terugvliegen naar mijn Belgenland. Daar was niet veel veranderd. Bij mij wel. Wat er zoal veranderd is, dat is voor de volgende post!

De Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina – Dag 2: Over goede daden, carrière en werk, stomme vragen en meer!

Hier gaan we dan, het vervolg op dag 1 van de Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina in Las Vegas. Heb je deel 1 nog niet gelezen, dan raad ik je aan om dit te doen. Het zal het lezen van dit stuk makkelijker maken.

Dag 2, zaterdag

Hoe fantastisch ik dag 1 ook vond, dag 2 was nog veel beter dan de eerste. Misschien waren het de oefeningen, misschien waren het de diepere banden die ontstonden met de medeworkshoppers, misschien waren het mijn eigen doorbraken. Of gewoon een combinatie van dit alles. Groeien kan toch mooi zijn.

Huiswerk: goede daden voor onbekenden

Ons huiswerk voor dag twee was om een goede daad te doen voor een onbekende. Maar zoals veel anderen had ik rond middernacht nog altijd geen idee wat ik zou doen.

Ik had wel al een paar mooie daden gezien. Het mooiste was toen Alex Wu een vrouw die in het casino aan schoonmaken was langs achteren benaderde en aankondigde dat hij haar zou masseren, wat hij onmiddellijk daarna ook deed. Ik stond voor de vrouw en had het geluk om een meteen een prachtige glimlach op haar verbaasde gezicht te zien verschijnen. Beeld je in dat mensen die schoonmaken in een casino weinig contact hebben met de gasten en weinig complimenten krijgen. Maar ze verdienen ze misschien het meest. Ik zei nog tegen diezelfde vrouw dat ik haar dankbaar was en gaf haar een dikke knuffel. Achteraf leek ze echt opperblij te zijn. Soms is er weinig nodig om iemand gelukkig te maken.

Zelf had ik al tijdje medelijden met een bepaalde groep mensen die op de Strip werken. Je komt deze mensen snel tegen als je je op de Strip waagt. Het zijn de zogeheten ‘card slappers’. Deze zwijgzame, meestal buitenlandse mannen (maar ook vrouwen) doen de hele dag niks anders dan kaartjes met daarop zo goed als naakte vrouwen uit te delen. Of ze proberen toch, want bijna niemand neemt de kaartjes aan, op een aantal toeristen die net voor de eerste keer uit het casino komen na. Ja, ik ben er ook voor gevallen.

Er zijn honderden van deze card slappers en soms staan ze met twintig op een rij voor de verschillende casino’s. Ze worden slappers genoemd vanwege de kenmerkende manier waarop ze met hun kaartjes slaan om de aandacht te trekken. Ook dat lukt maar even want door 99% van de voorbijgangers worden ze compleet genegeerd. Velen heb ook nog eens een t-shirt aan waarop staat dat er vrouwen naar je hotelkamer komen als je een bepaald nummer belt. Een manier om de wet tegen prostitutie te omzeilen, want dat is wel degelijk verboden in Las Vegas.

Deze zeer waarschijnlijk niet zo goed betalende job is volgens mij één van de slechtste jobs die je kunt hebben in Las Vegas.

Wat kan je voor zo’n mensen doen? Ik dacht er lang over na, maar vond niks goeds. Dus besloot ik er maar één aan te spreken. En die sprak helaas geen Engels. De tweede ook niet. Ik begon een patroon op te merken. De derde sprak wel (een beetje) Engels. Ik probeerde wat vragen te stellen over zijn werk, maar het gesprek verliep stroef. Hij vertelde me dat dit zijn enige job was en dat het niet zo makkelijk ging. Ik zei dat ik hem begreep en dat hij waarschijnlijk niet zoveel respect kreeg voor zijn werk. Ik zei ook dat ik hem waardeerde voor wat hij deed. Uiteindelijk probeerde ik hem enkele Dollars geven. Eerst wou hij die niet wou aannemen maar uiteindelijk deed hij dit toch.  Hij keek wel heel verbaasd, net zoals zijn collega-slappers. Fooien geven in de VS is normaal, maar niet iedereen krijgt ze. Achteraf was de man wel aan het lachen, ik ga ervan uit dat hij er blij mee was. Ik wou dat ik meer had kunnen doen dan praten en wat geld geven.

Toen Steve de ochtend erna vroeg  wie zijn daad wou delen stond ik recht en vertelde ik mijn verhaal. Er werd gelachen toen ik vertelde dat ik had gezegd dat ik het werk van de slapper waardeerde, dat was niet mijn bedoeling.

Er zijn verschillende redenen waarom je iets vriendelijks zou doen voor iemand die je niet kent. Sowieso zal het die persoon blij maken. Het is onverwacht en gebeurt niet zo vaak. Die persoon zal er waarschijnlijk voor de rest van de dag aan denken. En als die persoon thuiskomt, vertelt die het door aan zijn of haar partner, kinderen of vrienden. Die worden er ook weer blij van. En misschien gaan ze dan ook iets vriendelijks doen voor een onbekende. En die zal er ook voor de rest van de dag aan denken. En… Dit creëert een soort golfeffect dat zich blijft uitspreiden. Of hoe één kleine daad van liefdadigheid de wereld kan veranderen.

Heb je zin gekregen om ook iets liefs te doen voor iemand die je niet kent? Ga ervoor en laat ons weten hoe ging via de comments!

Praktische toepassing 7 kernprincipes van groei

Nadat enkele mensen hun verhalen hadden gedeeld, gingen we over naar de praktische toepassing van de zeven kernprincipes op onze levens. Die van de vorige post, inderdaad.

Vandaag bespraken we: carrière en werk, geld en financiën, gezondheid en fysiek lichaam, mentale ontwikkeling en vaardigheden en tenslotte gewoontes en dagelijkse routine. Eerst praatte Steve 45 minuten tot een uur over de manier waarop de basisbegrippen toepasbaar zijn op deze aspecten. Daarna kreeg iedereen tien minuten de tijd om zijn of haar huidige alignment met de zeven kernprincipes neer te schrijven voor elk onderwerp om daarna ideeën te verzinnen om die alignment te verbeteren.

Ik zal een voorbeeld geven, gebaseerd op mijn eigen situatie.

Carrière en werk

Waarheid: Ik ben tevreden met deze blog en zie ik dit ook als mijn werk. Op dit moment verdien ik er wel niets mee. En op korte termijn zal dit niet veranderen. Maar ik denk dat dit wel mogelijk is. Ergens twijfel ik of ik niet beter wat tijd kan steken in andere activiteiten die op kortere termijn wel voor een inkomen kunnen zorgen. Ik heb enkele ideeën hierrond en één idee is relatief ver gevorderd. Maar ik wil hier niet teveel tijd aan besteden dus ben ik niet zeker of ik hiermee ga doorgaan.

Ideeën om meer waarheid te krijgen over mijn situatie: Meer praten met anderen bloggers. Meer posts schrijven. Meer aan marketing doen. Meer informatie opzoeken over manieren om geld te verdienen via een blog. Meer onderzoek doen naar andere opportuniteiten en hoeveel tijd het me zou kosten om hier op in te gaan.

Liefde: Bloggen maakt me gelukkig. Emails of reacties van lezers ontvangen maakt me ook heel erg blij. Ik kom ook in contact met andere bloggers die mij steunen of die ik kan steunen. Ik leer nieuwe, positieve mensen kennen die willen groeien.

Ideeën: Meer bloggen leidt tot meer reacties, emails en contacten. Sneller antwoorden op comments zorgt voor meer verbondenheid. Veel meer offline contact zoeken met andere bloggers of personen waar ik nu enkel online contact mee heb.

Kracht: Ik had al ontslag genomen om fulltime te kunnen bloggen en aan mezelf te werken, maar er is nog te weinig actie. Ik procrastineer teveel en stel dingen uit. Ik neem te weinig echte beslissingen.

Ideeën: Meer actie, meer focus, meer planning.

Oneness: Door te bloggen creëer ik waarde voor andere mensen. Ik accepteer mijn eigen tekortkomingen, werk eraan en probeer hierdoor anderen te inspireren om hetzelfde te doen. Door te groeien help ik anderen om te groeien. En dat helpt mij dan weer.

Ideeën: Meer van hetzelfde. Vooral veel meer bloggen. Mijn blog bekender maken om nog meer mensen te kunnen inspireren en te overtuigen om actie te nemen.

Autoriteit: Ik probeer te weinig en misluk niet genoeg. Ik leer te weinig dingen bij die een succes van mijn blog kunnen maken.

Ideeën: Meer proberen, meer leren, meer mislukken. Eindelijk eens een Facebook groep starten, zoals Toomas en Coach Jan dit al met succes hebben voorgedaan.

Moed: Ik heb al gekozen voor het pad waar mijn hart ligt: persoonlijke ontwikkeling, groeien en anderen helpen om te groeien. Het heeft lang geduurd voor ik deze stap durfde te zetten. Maar hier eindigt het niet. Ik vind het moeilijk om geld te vragen voor of geld te verdienen met de waarde die ik lever. Ik vind het ergens al arrogant om te denken dat ik waarde lever. En dan nog arroganter om er geld voor te vragen.

Ideeën: Durven om meer te geven. Durven om uiteindelijk op bepaalde manier geld te vragen voor de waarde die ik lever. Tenminste wat Google Ads toevoegen. Of een doneerknop.

Intelligentie: Deze vind ik altijd moeilijk om specifiek te beschrijven. Bloggen is een voor mij een combinatie van de bovenstaande zes principes. Ik kan mezelf zijn en kan mezelf creatief uiten via dit medium. Het helpt mij om te groeien en voegt waarde toe aan mijn leven. Het helpt mij om mij ultieme doel te verwezenlijken. Al voel ik dat dit niet de enige manier is. Maar het is wel een ideaal begin.

Ideeën: Meer doen! Nieuwe manieren bedenken meer mensen te helpen groeien. Uiteindelijk in de richting van coaching gaan en dit om te beginnen gratis doen. Videoblogs maken, interviews afnemen, boeken schrijven, speeches geven zijn allemaal mogelijkheden die de bovenstaande principes combineren.

Dit is eigenlijk veel meer dan ik wat ik tijdens die 10 minuten allemaal had opgeschreven. Ik heb nu ook meer tijd gehad om na te denken. Ook zijn er al een aantal dingen veranderd ten opzichte van vorige week. De vergevorderde activiteit van mijn kant uit zo goed als stopgezet. Ik procrastineer minder. Ik ging vandaag niet op Facebook kijken tot deze post af was. Dat is niet volledig gelukt, maar ik heb het tot enkele minuten kunnen beperken. Er staan zelfs nog 20 Facebookgerelateerde mails te wachten om door mij bekeken te worden. Sinds ik terug in België is Facebook nog veel interessanter geworden, vooral door de contacten met mijn nieuwe vrienden.

Hmmm.. als ik dit voor elk onderwerp van mijn leven doe, gaat het wel een extreem lange post worden. En ergens twijfel ik weer of iemand dit interessant vind of er iets aan heeft. Ik hoop van wel. Iemand? Ik in ieder geval toch.

Indien er interesse is, kan ik de toepassing van het Waarheid-Liefde-Kracht-model op andere aspecten van mijn leven ook neerschrijven. Indien niet, kan ik nog altijd doen. Maar nu even niet.

Op welke planeet leven wij?

Tijdens de eerste pauze van de dag kregen we allemaal een opdracht. Deze vond ik één van de twee beste van de hele workshop. We moesten allemaal naar buiten gaan en mensen benaderen om stomme dingen te vragen. Vragen zoals “Op welke planeet leven wij?” of “Welk jaar is het?”. Misschien vraag je je af wat voor nut dit heeft. Maar er zijn verschillende redenen om dit te doen.

Veel mensen zijn bang om andere mensen te benaderen of aan te spreken, uit vrees om afgewezen te worden. Door zo’n vragen te stellen zul je bijna gegarandeerd afgewezen worden. En daar is niks mis mee. Wat is er erg aan om afgewezen te worden? Je gaat er niet dood van. Dat leer je al snel door dit te doen. Maar het kan ook anders uitpakken. Je vreemde vraag kan het begin zijn van een heel interessant gesprek!

Zoals bij veel dingen is het resultaat is niet belangrijk. Het gaat erom dat jij het durft om eender wie te benaderen, ongeacht wat er daarna gebeurt. Hiervoor is er een bepaalde moed nodig. Het helpt je om angsten te overwinnen.

Het helpt zeker ook om achteraf mensen aan te spreken, op een ‘normale’ manier dan. Als je al de stomste vraag ter wereld aan iemand durft te stellen, dan wordt het heel wat makkelijker om een gewone vraag te stellen.

En er zijn wat stomme vragen gesteld. Wat dacht je van Darby die aan een agent vroeg of gokken wel legaal was in Las Vegas? Of iemand met een bril op zijn gezicht die vroeg waar zijn bril was? Iemand vroeg aan een man die bij een slotmachine zat of hij hem de weg naar de dichtstbijzijnde slotmachine kon zeggen. Iemand gaf gewoon een compliment over het rode t-shirt dat een oudere man droeg. Maar het was een groen t-shirt…

Je kunt je inbeelden dat er heel wat afgelachen werd tijdens en na deze oefening. Het was wel niet de bedoeling om andere mensen uit te lachen of belachelijk te maken. Iedereen bleef vriendelijk en bedankte voor eender welk antwoord, als er al een antwoord kwam.

Nog voor we aan de oefening begonnen, vond ik hem al fantastisch. Achteraf nog meer. Ik had het gevoel dat vanaf dat moment gewoonweg iedereen op eender welke moment over eender wat kon aanspreken. En dat is ook precies wat ik heb gedaan in de dagen erna.

Vanaf toen ben ik bv. als ik een lift binnenstapte waar mensen in zaten of als iemand mijn lift binnenstapte, consequent die personen beginnen aan te spreken. Dit om echt te proberen een (kortstondige) band te scheppen tussen die personen en mij. Soms gingen de deuren open, zag ik zes mensen en zei ik “Is dit de plezierlift?” Grappig als dan één iemand ja zegt en iemand anders nee. Of ik vroeg gewoon wat de mensen van plan waren, of ze al gegokt hadden, wat ze van Las Vegas vonden, enz…  Dit zou ik vroeger, of zelfs de dag daarvoor nooit gedaan hebben. Wie spreekt er nu mensen in de lift aan? Maar als je dit 30 keer na elkaar doet, krijg je de smaak te pakken. Eender wie die vanaf nu bij mij in de lift stapt, je bent gewaarschuwd.

Voor mij was dit in ieder geval een doorbraak.

Beste bewoners van Daanland

Het huiswerk van de dag was een speech aan jezelf gegeven. Het was de bedoeling om eerst even alle werkpagina’s na te kijken om daarna voor de spiegel te staan en een speech te geven aan de bewoners van planeet A (zie vorige post). Een speech over de uittocht naar planeet B. “To boldy go”, zoals ze in Star Trek zeggen. Omdat het weer een vrij korte nacht werd, gaf ik mijn speech de volgende ochtend. Die van mij was kort en ik weet ook niet meer precies wat ik heb gezegd, maar het had effect. Ik was vertrokken.

En voor de rest

Het was weer een hele interessante dag op gebied van eetexperimenten. Weer koos ik ervoor om tijdens de middag naar het Go Raw Cafe te gaan en ’s avonds werd het nog gekker: ik ging voor de eerste keer ooit naar een Indisch restaurant, iets dat ik de mijn hele leven toch had proberen te vermijden. Die ervaringen verdienen, zoals ik de vorige keer al zei, een eigen post.

Later op de avond ben ik met een groepje workshoppers naar Penn & Teller gaan kijken. Dit zijn twee op zijn zachtst gezegd nogal ongewone goochelaars/comedians die absoluut de moeite waard zijn om te gaan kijken. Koop wel niet de goedkoopste tickets, want dan zit je helemaal achteraan zoals wij. De show is dan nog altijd goed, maar betaal je net iets meer, dan geniet je er dubbel zoveel van. In ieder geval hadden we onze les hier wel geleerd.

Achteraf nog een foto met Teller (de stille van de twee) genomen. Ik vertelde hem dat het de slechtste show was die ik ooit had gezien. Hij keek even verbaasd maar toen zei ik dat dat een grapje was en dat ik de show eigenlijk heel goed vond. Waarop hij antwoordde: “Was dat soms ironie?”. Ik denk dat dat sarcasme van hem was.

Ik ging supergelukkig slapen, al was dat niet eenvoudig. Ik barstte nog van de energie. Tegelijkertijd vond ik het toen al jammer dat de dag erna de laatste zou zijn.

Maar gelukkig werd de derde dag de beste!

De Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina – Dag 1 : De 7 kernprincipes van groei en meer!

Ik ben nu al een paar dagen terug in België, dus het wordt dringend tijd om te schrijven over de Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina die ik in Las Vegas heb bijgewoond. Dit de langste post die ik tot nu heb geschreven, maar volgens mij ook één van de beste. Of bepaal jij dat zelf maar.

Zonder twijfel was dit de beste week van mijn leven. Wat ik allemaal heb geleerd, meegemaakt en gedaan, wie ik allemaal heb ontmoet en hoe ik ben gegroeid, het blijft nu nog moeilijk om te geloven. Maar ik was erbij, dus het zal wel waar zijn.

Ik heb het al gezegd, ik ben iemand anders geworden. Vroeger woonde ik op planeet A. Nu ben ik in mijn ruimteschip gekropen en ben ik op weg naar planeet B. Mijn oude planeet was wel ok, ik zou ze waarschijnlijk een 7 of een 8 hebben gegeven. Maar een 7 is niet goed genoeg. Een 7 is eerder een 1 of misschien zelfs een 0. Een 7 heeft bepaalde voordelen: het biedt zekerheid, je weet dat het slechter kan, maar het zal je nooit volledig gelukkig maken. En als je er niet volledig gelukkig van kunt worden, waarom kies je er dan voor?

Nee, dan liever op zoek naar planeet B. Misschien is dit een 9, of zelfs een 10? Dit vooruitzicht lijkt in ieder geval al interessanter dan wat ik achterlaat. En als ik eenmaal op planeet B aankom en het is niet beter, of wel beter, maar toch niet precies wat ik wou, dan gaan we gewoon naar planeet C. Er zijn genoeg planeten om te bezoeken, uiteindelijk vind je de juiste wel. Maar zelfs dat hoeft niet, want reizen kan ook leuk zijn!

Op dag 1 zat ik nog op planeet A. Er waren wel geruchten dat er andere planeten bestonden, maar sommige mensen dachten dat er hier geen leven mogelijk was. Die mensen hadden nooit deze planeten bezocht, maar toch leken ze zeker te zijn. Waarschijnlijk waren ze bang.

Dag 1, vrijdag

Na de pre-meeting op donderdag was ik meer opgewonden dan ooit. Ondanks een korte nacht barstte ik van energie, sloeg ik ontbijten over en was ik minstens een uur te vroeg in het conferentiegedeelte van Harrah’s, het casino waar de workshop plaatsvond. Er waren al een aantal mensen en sommigen kende ik nog van de dag ervoor. Onmiddellijk een blij weerzien, gevolgd door nog blijere ontmoetingen met nieuwe mensen. Het is mooi om te zien hoe snel je daar een intiem en persoonlijk contact met de mensen kunt vormen. Je slaat alle smalltalk over en begint onmiddelijk een bewust gesprek over wat belangrijk is voor elkaar. Heel verfrissend. Dat ga ik hier ook meer doen.

Steve liep er natuurlijk ook al rond en al twijfelden mensen eerst om hem te benaderen (hij was dan ook wel bezig), die twijfel smolt snel weg. Nog voor de officiële start had ik hem al geknuffeld en bedankt voor alles dat voor mij had gedaan. Steve zou daarna precies blijken te zijn wat ik op voorhand van hem dacht: vriendelijk, open en gewoonweg een fantastische, maar toch ook normale kerel. Een goed begin!

Wat is bewuste groei?

We startten met te praten over de woorden ‘bewuste groei’. Best wel belangrijk, gezien we in de “Bewuste Groei Workshop” zaten. Ik heb het zelf ook altijd moeilijk gehad om een precieze verklaring voor het woord ‘groei’ te geven. Maar ik kan het nu al beter uitleggen.

Sowieso groeien we allemaal. Je kunt het niet ontwijken. Je gaat naar school, je gaat werken, je leert nieuwe mensen kennen, enz… Door al deze ervaringen zul je groeien. Dat is willekeurig groeien. Het leven gooit dingen naar je toe en je reageert erop. Zelf je eigen groei in handen nemen en kiezen wat je al dan niet wilt ervaren, dat is bewust groeien. Dat is veel leuker, interessanter en je hebt er gewoonweg meer aan.

Maar wat is groeien precies? Groeien betekent dat je bepaalde verwachtingen hebt over iets of iemand en dat deze verwachtingen, doordat je iets doet of doordat iets gebeurt, fout blijken te zijn. Op dat moment heb je een groei-ervaring. Je leert iets bij of je gaat anders denken. Een klassiek voorbeeld is de ruige , bebaarde motorrijder, die toch heel zachtaardig en belezen blijkt te zijn.  Ik heb veel groei-ervaringen meegemaakt tijdens de workshop en dat was ook de bedoeling.

De 7 kernpricipes van groei

De workshop was losjes gebaseerd op Steves boek, Personal Development for Smart People: The Conscious Pursuit of Personal Growth. Hiervoor ging Steve op zoek naar de universele basisbegrippen of kernprincipes waaruit ‘groei’ bestaat. En hij vond ze.

Alles begint met: waarheid (truth), liefde (love) en kracht (power)

Ga je combineren, dan krijg je:

- waarheid + liefde = eenheid (oneness)
- waarheid + kracht = autoriteit (autoriteit)
- liefde + kracht = moed (courage),

Alles gecombineerd krijg je intelligentie, oftewel een nieuwe definitie hiervan. Namelijk hoezeer of hoe dicht je aanleunt bij deze principes, dat bepaalt of je intelligent bent. IQ? Dat is achterhaald.

Via een driehoek kun je deze principes visueel voorstellen. Deze driehoek vind je op de site van Steve Pavlina.

Eerst besprak Steve de zeven begrippen zodat we ze op dag 2 en 3 konden toepassen op de praktische aspecten van onze levens.

Waarheid

Wil je groeien, dan is waarheid enorm belangrijk. Je moet weten waar je op dit moment staat. Als je je huidige situatie probeert te ontkennen, dan zal je nergens komen. Het is wel niet altijd makkelijk om jezelf een spiegel voor te houden en eerlijk te zijn. Soms is het zelf pijnlijk, maar het is wel noodzakelijk. Wil je groeien, dan kan je hier niet om heen.

Wat je verwacht is ook heel belangrijk. Stel dat je niet verandert, waar leidt je huidige pad dan naartoe? Waar zie je jezelf binnen vijf jaar op gebied van carrière, gezondheid en relaties? Ga je bergaf of bergop? Of blijf je gewoon waar je bent? Reken dat ook maar als bergaf.

Wat wil je bereiken? Waar wil je naartoe? Als je bewust wilt groeien, moet je een toekomstbeeld hebben. Iets om naartoe te werken. Dit was voor ons de eerste schriftelijke oefening. Te bepalen waar we staan in ons leven op allerlei gebieden om dan te denken over wat we precies willen.

Je kunt deze oefening ook zelf doen. Beschrijf in het kort wat je nu denkt over je carrière en werk, je financiën, je gezondheid en lichaam, je kennis en vaardigheden, je gewoontes en dagelijkse routines, je emoties, je sociaal leven en relaties en tenslotte, je spiritueel leven. Zet daarnaast wat jij ziet als je ideale toekomst op al deze gebieden. Je bent nu al een hele stap verder.

Misschien er een groot verschil tussen je huidige en je ideale situatie. Maar dat is ok. Accepteer de afstand tussen de twee situaties, hoe groot ze ook is. Het ergste dat je kunt doen is ontkennen dat je ontevreden bent met waar je nu staat. Zelfs als je geen idee hebt hoe je de dingen die je wilt kuntbereiken, is dit goed. Dat komt later wel. Als je om te beginnen kunt toegeven dat je huidige situatie *stom* is, sta je nog een grotere stap verder. Over dat *stom* zijn vertelde Steve nog een heel grappig verhaal, maar om dat te horen moet je echt daar zijn. Dit werd ook één van de running jokes van de workshop.

Zelf is er bij mij nog heel wat werk op gebied van financiën, gezondheid, gewoontes en sociaal leven en relaties. Ik kijk ernaar uit om hier aan te werken de komende maanden.

Liefde

Het gaat hier niet om letterlijke liefde, maar vooral over de dingen waarmee je verbonden bent, je connecties. Met wie of wat ben je verbonden en hoe beïnvloedt dat je? Zien er bepaalde personen of plaatsen die je positief beïnvloeden of net andersom?

Liefde is kiezen voor de dingen, personen of plaatsen die je stimuleren, motiveren en passioneren. Kiezen om hier meer tijd in te steken. Tegelijkertijd is liefde ervoor kiezen om minder tijd te steken in dingen, personen of plaatsen die het omgekeerde doen, die je tegenhouden, je demotiveren of je ongelukkig maken. Het is niet altijd eenvoudig om bepaalde banden te verbreken, maar soms is de de beste keuze, voor jezelf.

Kracht

Om voor bepaalde dingen in het leven te gaan (of dit net niet te doen), heb je kracht nodig. Kracht om beslissingen te nemen.  Om zelf te bepalen wat je wilt, zonder anderen hun regels te volgen. Jij maakt de regels, niemand anders. Break ‘em or make ‘em.

Hier was er ook een leuke oefening, waarbij iedereen voor zichzelf moest bepalen wat hij of zij tijdens de lunch wou eten. Dit zonder rekening te houden met anderen of zonder rekening te houden hoe moeilijk je keuze ook kon zijn. Omdat ik gezonder wou eten tijdens de workshop, schreef ik “vers fruit en sappen” op, samen met een “organisch koekje”. Ik had nog nooit een organisch koekje gegeten of gezien, maar het leek mij wel interessant om eens te proberen.

Daarna was het uiteraard de bedoeling om samen met anderen ergens te gaan eten en tegelijkertijd ervoor te zorgen dat je wensen zouden vervuld worden. Ik sloot me aan bij een groepje van 10 dat naar het Go Raw Cafe ging, een restaurant in Las Vegas waar alleen rauwe voeding te verkrijgen is, in de hoop dat ze daar veel vers fruit zouden hebben. Mijn wens kwam uit en ik zat al snel voor een bordje met banaan, ananas, kanteloep, honey dew meloen, concorddruiven en aardbeien. Daarbij dronk ik nog een heerlijke, verse bessensmoothie. Tenslotte vond ik er nog een lekker, organisch en zelfs rauw koekje! Opdracht geslaagd!

Eenheid (waarheid + liefde)

Eenheid gaat over je verbondenheid met alle andere mensen en dingen in je realiteit. Steve gebruikt hierbij vaak een analogie met het lichaam. Jij bent het lichaam, maar tegelijkertijd ben je één van de miljarden cellen in je lichaam. Ben je goed voor de andere cellen, dan ben je goed voor het lichaam. Wat jij doet voor anderen, kan je helpen om jezelf goed te voelen.

Tegelijkertijd kunnen de dingen die je verdrietig maken er ook voor zorgen dat jij en anderen gelukkig kunt worden. Door te schrijven over mijn (ex-)cannabisverslaving, iets waar ik weinig plezier uit haalde, kan ik anderen helpen om deze uitdaging te overwinnen. En daar word ik wel weer gelukkig van. Zo kun je tal van voorbeelden verzinnen. Heb jij er ook? Deel ze met ons door een reactie te geven!

Autoriteit (waarheid + kracht)

Autoriteit gaat over weten waar je staat en wat je wilt bereiken en ook de dingen doen om deze doelen te bereiken. De beste manier om dit te doen is te experimenteren. Hoe meer je probeert, hoe meer je bijleert. Maar als je niks probeert, zal er niks veranderen. Het is ook belangrijk om fouten te accepteren, door te zetten en langzaamaan je vaardigheden op dit gebied te bouwen.

Moed (kracht + liefde)

De dingen doen om je doelen te bereiken kan soms beangstigend zijn. Hiervoor heb je moed nodig. Je hebt moed nodig om je hart te volgen, om je gevoel achterna te gaan. Als je nooit iets doet waar je bang voor bent, is de kans klein dat je je doelen zult verwezenlijken, tenzij je heel weinig verwacht.

Één van de belangrijkste lessen is daarom ook: What you fear, you must face. Als je naar je angsten toeloopt, zul je merken dat deze langzaamaan verdwijnen. Je zult merken dat er niet van sterft en je wordt er sterker van. Daarom is Toastmasters de ideale organisatie als je bang bent om te spreken in het openbaar. Door je regelmatig je angsten om te spreken aan te gaan, smelten deze als sneeuw voor de zon.

Intelligentie (waarheid + kracht + liefde)

Hoe meer je de vorige zes kernprincipes toepast op je leven, hoe intelligenter je leeft. Ontbreekt er één van de zes, kun je onmogelijk zeggen dat je intelligent bent.

Een intelligent leven leidt tot authenticiteit, tot creatieve zelfexpressie, groei, schoonheid en elegantie. Allemaal mooie dingen dus.

Na een hele interessante oefening waar we een gesprek met onze toekomstige zelf vormden (die ik nu ben geworden, heel vreemd) kregen we nog wat huiswerk mee. We moesten een willekeurige daad van liefdadigheid doen voor een onbekende. Het mocht niet te makkelijk zijn, we moesten niet te zeker zijn van het resultaat en we moesten er iets uit leren.

Wat heb ik gedaan? Dat lees je in de volgende post.

Meester en slaaf

Voor veel mensen was de “meester en slaaf”-oefening het hoogtepunt van de dag. Tijdens deze oefening verdeelden we ons in groepjes van drie. Om de beurt was er iemand meester en moest die persoon zijn slaven afzonderlijk of samen een opdracht geven. Dit leidde tot een enorme warboel van mensen die door elkaar totaal verschillende opdrachten deden: van vooraan op het podium een liedje zingen tot turnoefeningen tot massages. Iedereen deed zijn best om de bevelen op te volgen. Zelf was ik niet zo creatief en kwam ik niet veel verder dan iemand mij water te laten halen. Ik moest zelf ook niks extreems doen en kan me eigenlijk nog moelijk herinneren wat ik precies heb gedaan. Ik moest wel één keer mijn meester wat levensadvies geven. Hij had meer liefde nodig.

Na deze oefening moesten ze opnieuw doen, maar we moesten onze leiderschaps- of slaafschapsstijl veranderen. Dit om te zien om dat anders zou aanvoelen. Deze keer werd er veel meer tegenwerkt door de slaven en vriendelijke meesters werden nu pas echt slavendrijvers. Maar het werd me weer niet moeilijk gemaakt. Ik morde wel iets meer tegen maar voerde toch mijn 10 springoefeningen uit die werden opgedragen. Achteraf gezien had ik gewoonweg niks moeten doen. Zelf besloot ik om mijn slaven iets nuttig voor anderen te laten doen. Ik liet er één iemand een knuffel geven en iemand anders moest iets vriendelijks zeggen tegen een willekeurige persoon.

Zelf had ik er niet zoveel aan, misschien omdat mijn groepje en ik niet zo creatief waren of omdat ik mijn stijl te weinig had aangepast. De volgende keer zal ik voorbereid zijn…

Algemeen

Een ongelofelijk interessante eerste dag. Ook al had ik Steve’s boek al gelezen en kende ik de theoretische concepten, het is een enorm verschil om de inhoud in een gesproken vorm aan te horen. Steve is heel aangenaam om naar te luisteren en gebruikt veel humor. Dat was nodig, want er was enorm veel inhoud te verteren tijdens de eerste dag. Goed opletten was de boodschap. De goede afwisseling tussen de geschreven en de praktische opdrachten en het spreken zelf droeg hiertoe zeker bij.

Na elk basisbegrip was er telkens een korte vraag- en antwoordsessie en hier kwamen telkens ook interessante vragen naar voren. Twee keer kwam er iemand op het podium. Één keer praatte iemand over haar carrière waarna wij voorspelling moesten maken over haar toekomst. De andere keer praatte er iemand over zijn relatie. Ook Erin kwam een paar keer op het podium, onder andere om een verhaal te vertellen hoe ze dankzij haar kracht te gebruiken op de set van Star Trek belandde, heel mooi!

Zelf heb ik op de eerste dag geen vraag gesteld of tussenkomst gedaan, maar dat zou ik de komende dagen ruimschoots goedmaken.

Na workshop signeerde Steve boeken, kon je foto’s nemen en de dvd-set van de workshop al bestellen. De hele workshop werd namelijk gefilmd door eenprofessionele crew en zal binnen elke maanden op dvd verschijnen. Ik bestelde hem onmiddellijk en kijk er met spanning naar uit!

Het hoogtepunt was voor mij zeker het omgaan met de andere mensen voor, tijdens en na de workshop. Stuk voor stuk prachtige en inspirerende mensen die ik nooit zal vergeten, en niet alleen omdat ik met de meesten nu ook op Facebook bevriend ben. Er werd ook weer gigantisch veel geknuffeld, daar kreeg ik niet genoeg van!

’s Avonds ben ik met een grote groep workshoppers naar het Red Velvet Cafe geweest, het beste raw food/veganistisch restaurant van Las Vegas. Zeker een groei-ervaring voor een grote vleeseter zoals mij. Over wat ik allemaal (eindelijk) heb durven eten ga ik een aparte, uitgebreide post schrijven. Ik kan je al verklappen dat het de moeite was!

Er kwam iemand anders terug van Vegas! En mijn Kernkwadranten van Daniël Ofman

Vandaag terug in België aangekomen na de beste zes dagen van mijn leven. Wat ik meegemaakt heb is bijna onbeschrijfelijk. Niet handig als er je erover wilt bloggen dus. Laat ik alvast zeggen dat ik niet meer dezelfde persoon als vroeger ben. En dat is iets goeds!

Nu alleen nog even de mini-jetlag overwinnen om er dan kei-, maar dan ook keihard in te vliegen. Ik had eigenlijk de ideale manier gevonden om jetlag te overwinnen, maar had het toch niet zo goed aangepakt op de terugweg. Dat wordt nog een aparte post.

Ondertussen zal ik met schaamrood toegeven dat ik veel te lang gewacht met het linken naar het artikel van Coach Jan over mijn Kernkwadrant van Ofman.

Het Kernkwadrant van Ofman is een manier om meer over jezelf te weten te komen. Een manier om je meer inzicht te geven. Het is dus een goede manier om meer waarheid over jezelf  en je eigen situatie te krijgen. Je kunt hiervoor vertrekken vanuit een eigen kwaliteit of valkuil ofwel vanuit een ergernis of allergie bij een ander.

Ik vond het heel interessant en leerrijk om dit samen met Jan te maken. Check het zeker eens uit. Ondertussen schreef Coach Jan ook een follow up post met nog meer informatie over het Kernkwadrant van Ofman en hoe je er zelf één kunt maken. Doen!

Karen Bells eerste videoblog: The Purpose of Life

Ik ben nog altijd keihard aan het groeien in Las Vegas, dus het bloggen moet even wachten. Maar gelukkig kan jij ook nog groeien, gewoon voor je vertrouwde computerscherm!

Check bijvoorbeeld de prachtige eerste videoblog van Karen Bell over het doel van het leven. Simpeler of  beter kun je het niet uitleggen in de drie minuten die Karen ervoor nodig heeft. Geniet ervan!

Wil je meer van deze wijsheid? Ga dan naar Karens blog. Words of wisdom for inner peace,  Check ook naar band, The Lotus Theory, voor groeigeïnspireerde muziek. En tenslotte Dogma London, voor de coolste, zelfgemaakte halsbanden en leibanden ter wereld.

De Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina – dag 0

Waaaaw!

Ik ben blij, beste lezers!

Gisteren kwam ik in Las Vegas aan, waar ik van  2 tot 4 oktober de Conscious Growth Workshop van Steve Pavlina zal volgen. Een paar maanden geleden had ik al geschreven dat ik hier enorm naar uitkeek. En morgen is het zover!

Ik kom net terug van een pre-meeting met zo’n 40 van de 120 mensen die zich voor de workshop hebben ingeschreven. Nog eens waaw. Dat was al indrukwekkend. Ik heb nog nooit met zoveel groeigeoriënteerde en bewuste mensen samengezeten. Voor veelvuldige herhaling vatbaar.

De vibe op deze samenkomst was extreem positief. Ik heb met de meesten gepraat en iedereen was enorm vriendelijk en open. Er werd natuurlijk ook veel geknuffeld. Ik heb zelfs minstens 25 knuffels gegeven, een persoonlijk record.

Morgen gaan we om 9u van start. Ik verwacht een onbeschrijflijk goede ervaring, maar ik ga mijn best doen om toch zoveel mogelijk hierover te bloggen.

Ik zou nu al meer willen schrijven, maar het is al 0.55u en ik eigenlijk kan beter gaan slapen zodat ik morgen uitgerust ben. Dus ga ik dat doen.

Veel meer over de workshop en alles hierrond komt zo snel mogelijk!

Goedkoop boeken kopen op het Boekenfestijn

Op 24, 25, 26 en 27 september 2009 is het feest voor boekenwurmen, want het Boekenfestijn landt in Hasselt!

Voor diegenen die nog niet het plezier hebben gehad om hiermee kennis te maken, wat meer uitleg. Het Boekenfestijn is een gratis, rondreizende boekenbeurs waar ik enkele maanden geleden voor de eerste keer naartoe ging, toen in Antwerpen Ik kwam GB-gewijs enorm tevreden terug en dit vooral omdat je er gigantisch veel boeken aan ongelofelijk lage prijzen vindt. Kortingen kunnen oplopen tot 90% en dat zal je geweten hebben!

De vorige keer kocht ik er zo’n 15 boeken voor zo’n 70 euro. Daarna wou ik iedereen verbazen met een post over de extreem lage prijzen die ik voor mijn aanwinsten had betaald. Maar ik stelde de post te lang uit en verloor het kassaticket. Dus ik moet het doen met de prijzen op enkele stickers die ik op sommige boeken had laten plakken. Les geleerd, geen posts uitstellen!

Hoe dan ook, hier is een greep uit de buit van een paar maanden geleden.

Willen is kunnen èn De kracht van verandering (3,95€) – Wayne Dyer: Ik had nog geen boeken van Wayne Dyer, dus dit is een goed begin.

Voor een echt succesvol leven – Bas Haring: Bijna iedereen wil succes bereiken, maar waarom? En is het wel de moeite waard? In dit boek pleit Bas Haring voor een mensen die een onsuccesvol leven willen leiden. Een beetje anti-zelfontwikkeling en daarom wel interessant. Op deze manier kan ik de dingen eens van een andere kant te bekijken.

IQ – The brilliant idea that failed – Stephen Murdoch: Over de geschiedenis van de IQ-test en waarom deze intelligentietest beter naar de prullenmand kan verwezen worden.

The stuff of thought – Steven Pinker: Interessante lijkende klepper (450 p.) over taal en communicatie. Over hoe we echt met elkaar communiceren, hoe onze woorden in relatie staan met onze gedachten en de wereld rondom ons en wat dit over ons vertelt.

Trump: Denk als een miljardair – Donald Trump: Deze bekende miljardair geeft graag advies over hoe je rijk kunt worden. Hij heeft dan ook al een aantal boeken op zijn naam staan. Ik heb er al één gelezen en dat smaakte naar meer.

Vet, vetter, vetst (1,95€) – Morgan Spurlock: Morgan is bekend van Super Size Me, waarin hij een maand lang enkel bij McDonald’s eet. Hij overleefde het en in dit boek gaat hij dieper in op de relatie tussen fastfood en de toename van zwaarlijvigheid en hoe we door de voedingsindustrie gemanipuleerd worden.

100 en gezond (4,95€) – John Robbins: 100 en gezond? Dat klinkt goed! Ik wil graag 100 worden, maar liefst wil ik dan nog in vrij goede staat zijn. Een ideaal boek voor mij dus.

Denk groot & word rijk -Napoleon Hill: Dé klassieker over persoonlijke ontwikkeling en succes. Geschreven in 1912, maar nog altijd even relevant.

The 8th habit: Stephen R. Covey: Een andere must-read classic is The 7 habits of highly effective people. Dat boek was fantastisch goed en dit dus de opvolger. En het ook fantastisch goed te zijn.

Natuurlijk vind je niet enkel boeken over zelfontwikkeling op het Boekenfestijn. Alles is er aanwezig: romans, strips, koekboeken, noem maar op. Verder is er ook nog een grote selectie aan multimedia en hobbyartikelen.

De inkom volledig gratis is en als je je tijdig inschrijft op hun website, dan krijg je zelfs een gratis boek. Veel beter kan het niet worden! Op de site zie je ook alle toekomstige data voor België en Nederland.

Laat me zeker weten wat jij hebt gekocht!

Mijn eerste Paulo Coelho: Als een rivier

Al jaren kom ik Paulo Coelho, bekende auteur van o.a. De alchemist, tegen. Niet letterlijk weliswaar. Maar het is één van de namen die verdacht vaak opduikt als je bezig bent met persoonlijke ontwikkeling.

Zo belandde ik via via een jaar geleden op zijn website en bijbehorende blog. Ik downloadde er een gratis, Nederlandstalige versie van Maktub, maar het lezen kwam er niet van. Deze zomer was er in de Standaard Boekhandel een promotie over de boeken van Coelho, maar toch kocht er ik geen. Toen Maneschijn echter ook een aantal keer over hem schreef, had ik genoeg tekens gekregen. Het was bibliotheektijd!

Even later kwam ik thuis met De alchemist en Als een rivier. En deze laatste heb ik nu wel eindelijk gelezen.

Als een rivier: Gedachten en impressies 1998-2005 is een collectie van korte stukjes die Coelho neerschreef tussen 1998 en 2005. De onderwerpen zijn enorm divers. Het gaat over lessen die je kunt trekken uit boogschieten of levenswijsheden die je uit een potlood kunt halen. Over mensen die heeft ontmoet, plaatsen die hij heeft bezocht en wat hij daaruit heeft geleerd. Of Coelho vertelt over mythes uit andere culturen, een verhaaltje van de dichter Rumi en geeft dan zijn mening. Of hij laat de verhalen gewoon voor zich spreken. Soms is de toon filosofisch, dan weer emotioneel, maar altijd stukken zijn altijd interessant, verfrissend en inspirerend.

Langer dan drie pagina’s zijn de stukjes nooit. Ideaal als je niet veel tijd hebt om lang na elkaar te lezen. En gelukkig zijn de meeste stukjes even briljant als kort. Daardoor begreep ik al snel waarom Paulo Coelho één van de meest geliefde auteurs van onze tijd is. Dat zegt de achterflap toch, al is zeker niet gelogen.

Tenslotte nog een klein stukje uit het boek, iets om even over na te denken.

Het zijn tenslotte vrienden van me

“De koning moet wel een pact hebben met de duivel, anders zou hij niet zo machtig zijn,” zei een vroom vrouwtje op straat. Een jongen die het hoorde, vond het een intrigerende opmerking.

Tijden later zat hij in de bus naar een andere stad toen de man naast hem zei: “Al dit land is van een en dezelfde eigenaar. Dat is het werk van de duivel!”

Aan het eind van een zomerse dag werd de jongen gepasseerde door een mooie vrouw. Een prediker riep verontwaardigd: “Dat meisje is een werktuig van Satan!”

Toen besloot de jongen op zoek te gaan naar de duivel.

“Ze zeggen dat u mensen machtig maakt, en rijk en mooi,” zei de jongen zodra hij hem gevonden had.

“Zo is het niet helemaal,” antwoordde de duivel, “je hebt alleen maar de mening gehoord van degenen die graag reclame voor me maken”

Dit boek is een voorgerechtje dat smaakt naar veel meer. Tijd voor het hoofdgerecht, De alchemist!

Meer over smoothies en waar je ze kunt kopen

Deze post is een vervolg op Smoothies (en vooral innocent smoothies)

Waar haal je die heerlijke smoothies?

Nog niet zo lang geleden was het op smoothiegebied in België armoe troef. Maar tijden veranderen! Tegenwoordig is er bv. Zest.  Deze keten biedt verse sappen en smoothies aan en heeft nu al vijf vestigingen in België. Alle sappen en smoothies worden ter plaatse voor je klaargemaakt en ik kan bevestigen dat hun smoothies overheerlijk zijn. In Nederland is een gelijkaardige keten opgestart, nl. Smoothy Company. Ze zijn beiden nog op zoek naar franchisenemers, als er iemand zin heeft om niet de zoveelste frituur of kebabzaak te openen. Ook zie je meer en meer onafhankelijke smoothiebars in het straatbeeld. Maar er zijn er nog lang niet genoeg! Een gat in de markt, zou ik zeggen.

Chiquita is ook op de smoothiekar gesprongen en heeft een vrij ruim aanbod dat je in de meeste supermarkten kunt terugvinden. Ook hebben veel van die supermarkten ondertussen een eigen huismerk. Dat is mooi want smoothies zijn niet de meeste goedkope drankjes en winkelmerken zijn altijd goedkoper. Zelfs in discountwinkels zoals de Lidl tref je tegenwoordig smoothies aan.

Maar  hoe zit het met mijn favoriet, innocent smoothies? Deze vind je helaas niet zomaar. Nog niet zo lang geleden kon je er in The Foodmaker kopen, maar deze zijn ondertussen vervangen door Chiquita varianten. Boe Foodmaker, boe! Op de Belgische versie van de innocent site kon je nog aantal verkooppunten vinden, maar deze verwijst momenteel automatisch door naar de Engelse site. Hopelijk verandert dit snel.

Waar vind je ze dan wel op dit moment? In België ben alleen zeker van de Total tankstations langs de snelwegen. Hier kan je je voor 2,75€ per flesje tegoed doen aan de beste smoothies ter wereld. Mijn persoonlijke mening, uiteraard. In Nederland hoeft je zoektocht niet zo lang te duren. Je vindt ze er in de Jumbo supermarkten of ketens zoals de Bijenkorf.

Omdat je innocent altijd mag bellen op de bananafoon, besloot ik dit vandaag te doen om meer info te vragen over de beschikbaarheid van innocent smoothies in België. De zeer vriendelijke Karen beloofde mij te mailen met meer informatie over verkooppunten in België. Spannend!

Opletten!

Let wel altijd op de houdbaarheidsdata en de ingrediënten. Je wilt enkel vruchten als ingrediënten terugzien en absoluut geen bewaarmiddelen. Je wilt zeker ook niet zoals mij een smoothie half opdrinken om dan te merken dat ze al een maand vervallen is. Het ging in dit geval om een goedkoper merk, nl. mySmoothie. Verschillende supermarkten verkopen dit merk. Ik had ze nog niet geprobeerd, net omdat ze zo goedkoop waren. Dan verwacht ik dat de kwaliteit minder gaat zijn. Maar deze redenering is eigenlijk onzin, omdat ik weet dat de prijs van een product in grote mate onze smaak bepaalt. Toch twijfelde ik tijdens het drinken of ik de smoothie nu minder lekker vond omwille van de prijs of omdat ik ze gewoonweg niet lekker vond. En toen keek ik naar de houdbaarheidsdatum. D’oh! Al verbazend dat ik er één die vervallen was kon uitpikken, want mySmoothies blijken twaalf maanden houdbaar te zijn, zelfs zonder conserveermiddelen. Dit omwille van een ‘unieke aseptische verpakkingstechniek die smaak en vitamines bewaart’. Hmm.. oordeel zelf maar.

Superfruit

Naast de ‘gewone’ smoothies zijn er ook Superfruit smoothies. Deze zijn gemaakt met zogenaamd superfruit, vruchten die meer gezonde voedingsstoffen en antioxidanten dan andere ‘gewone’ vruchten bevatten. Meestal zijn dit onbekendere en meer exotische fruitsoorten, zoals granaatappels en açaí- of gojibessen. Eigenlijk is superfruit gewoon een marketingterm. Je kunt elke vrucht superfruit noemen. Sommige bekendere vruchten zoals aardbeien, sinaasappels en braambassen bevatten gelijkaardige verhoogde voedingstoffen maar zijn te bekend om ze als superfruit te gaan labelen.

Een voorbeeld van de Superfruit smoothie is de Acerola, Guave en Orange variant van Chiquita. Deze komen met een papieren informatiehoedje waarop je kunt lezen dat de acerola een soort kers is. Ze maken ook een kleine vergelijking van het vitamine C-gehalte in de vruchten. In een sinaasappel zit 49mg/100g, terwijl er in een guave 228mg en in de acerola maar liefst 1600mg per 100g.

30 dagen smoothies

Het startte met één smoothie per maand, maar de laatste maanden begon ik er steeds meer te drinken. En de laatste 22 dagen drink ik er zelfs elke dag één of meer. Dit is voor mij een pesoonlijke 30 day trial geworden. Waarschijnlijk één van de makkelijkste die ik ooit zal ondernemen.

Er waren maar twee dagen dat het er bijna niet van kwam en dan was ik genoodzaakt om er eentje binnen te kappen terwijl ik al in bed lag. En met plezier!

Mijn favoriete varianten zijn de mangoes & passion fruits en blackberries, raspberries & boysenberries smoothies van innocent. En ook al ben ik een enorme innocent fan, ik moet toegeven dat de Chiquita Superfruit smoothie Guave, Acerola en Oranges de derde plaats van de top 3 heeft ingenomen. Waarschijnlijk om de Superfruit smoothies van innocent nog niet in België en Nederland verkrijgbaar zijn.

In het begin had ik het niet op de ’stukjes’ die in de smoothies zitten. Dat maakte het voor mij moeilijk om te drinken. Van sinaasappelsap met pulp was ik ook nooit een fan, nog altijd niet eigenlijk. Maar voor smoothies maakt het me nu niks meer uit. Die kap ik gewoon binnen.

Soms drink ik een flesje in één keer uit. Ik krijg dan onmiddellijk een energie- en helderheidskick. Probeer het zelf ook eens en ervaar het Popeye effect!

Smoothies (en vooral innocent smoothies)

Ik hou van smoothies. Gigantisch veel. En de liefde blijft steeds groeien!

Smoothies zijn simpelweg 100% vers fruit in een flesje. Beeld je een halve banaan in, 9 hele aardbeien, het sap van anderhalve appel en wat versgeperst druiven-, citroen- en sinaasappelsap en gooi dit allemaal in een blender. Het resultaat? Een ingebeeld godendrankje!

In tegenstelling tot fruitsappen bevatten smoothies zowel hele vruchten als verse sappen. Op die manier krijg je veel meer gezonde voedingsstoffen binnen. Echte smoothies bevatten nooit geconcentreerde sappen en zeker geen bewaarmiddelen. Ze blijven dan ook niet zo lang goed en je moet ze koel bewaren. Sommige smoothies bevatten ook yoghurt, dat maakt ze iets dikker van structuur. Deze worden ook wel thickies genoemd.

Er zijn verschillende redenen waarom ik van smoothies hou. Om te beginnen is fruit uiteraard gezond en een goede smoothie bevat altijd minstens twee van de vijf porties fruit/groenten die je elke dag zou moeten eten. Met één smoothie is je aanbevolen dagelijkse hoeveelheid vitamine C verzekerd en je krijgt er een hoop van die gezellige antioxidanten bij. Verder is het één van de makkelijkste manieren om fruit te ‘eten’. Je moet enkel het flesje opendoen en drinken, en dat bespaart weer tijd. Maar bovenal zijn ze gewoonweg verrukkelijk. Heerlijk en gezond, de perfecte combinatie.

Eet je al fruit, dan je op deze manier makkelijk nog wat extra fruit binnenkrijgen. Je kunt uiteraard nooit genoeg fruit eten. Eet je zoals veel anderen weinig of geen fruit, dan is dit de ideale manier om ermee te beginnen. Zelf eet ik momenteel nog veel te weinig fruit, maar op deze manier kan ik het een beetje compenseren.

Ik leerde smoothies enkele jaren geleden kennen toen ik op citytrip in London was. Het waren smoothies van innocent drinks, om precies te zijn. Die flesjes van innocent met het schattige logo vielen hard op en het was liefde op het eerste gezicht.

Innocent smoothies

Het verhaal van innocent smoothies begon in de zomer van 1998. Drie nog niet zo lang afgestudeerde vrienden hadden een aantal smoothiercepten bedacht. Ze wilden een bedrijfje oprichten dat smoothies maakte en besloten hun idee uit te testen op een lokaal jazz festival. Vergezeld met 500£ aan fruit zetten ze daar een standje op. Daarboven hingen ze een groot bord met de vraag: “Zouden wij onze job moeten opgeven om deze smoothies te maken?”. Nadat de mensen een smoothie hadden opgedronken, konden ze stemmen door het lege flesje in een JA- of NEE-vuilnismand te gooien. Op het einde van de weekend was de JA-mand vol. De dag erna namen de drie vrienden ontslag.

Innocent Drinks is doorheen de jaren mijn favoriete bedrijf geworden. Het is een eerlijk bedrijf, dat echt geeft om de wereld, de consumenten en de werknemers. Ze gebruiken bv. alleen maar natuurlijke ingrediënten en kopen hun fruit enkel bij verantwoorde bronnen. De plastic flesjes zijn sinds 2007 gemaakt van 100% gerecycleerd materiaal, iets dat hiervoor nog nooit was gedaan. Dat was niet mogelijk, werd tegen hen gezegd. Ze proberen ook om hun ecologische voetafdruk steeds kleiner te maken en ze staan elk jaar 10% van hun winst af aan goede doelen, voornamelijk aan hun eigen innocent foundation.

Ze zijn ook ongelofelijk grappig. De teksten op hun flesjes zijn meestal hilarisch en zelfs op de onderkant vind je telkens een grappige boodschap zoals “Please don’t look at my bottom”. Hun website doet er ook aan mee. Je vindt in de jobsectie altijd een openstaande vacature voor een job in de Malediven. Maar als deze aanklikt, blijkt het een grapje te zijn.

Tenslotte zijn ze enorm goed voor hun werknemers. Het is de Google van de drankenindustrie. Zelfs hun ex-werknemers zetten ze in de bloemetjes. Zo is er op hun Engelstalige site een rubriek “Lest we forget” . Hier ze je foto’s van meer dan 100 voormalige werknemers, samen met een grappig en persoonlijk stukje tekst. Waar heb je dat ooit gezien?

Check zeker ook de rest van de Engelstalige en Nederlandstalige site en voel de liefde!

Waar vind je deze goddelijke drankjes in België? Welke zijn mijn favoriete? En hoeveel drink ik er per dag? Dat is voor de volgende post!